បើមានគេសំឡុត…

Posted in ទស្សនៈឡប់ៗ, រូបភាពថ្ងៃនេះ on June 12, 2009 by បូរាណ

ក្នុង​ស្មារតី​ពង្រឹង​សុវត្ថិភាព សន្តិសុខ និង​សេចក្តី​ទុកចិត្ត​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​​តាម​​វើតប្រេស​ឬប្លក់ស្ប៉ត​ឬអី្វផ្សេងទៀត ក៏​ដូចជា​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដែល​រស់នៅ​​ទីក្រុងភ្នំពេញទាំងឡាយ​​ ជាពិសេសម៉ូតូឌុប ខ្ញុំសូមជម្រាបថា ប្រសិនបើអ្នក​ត្រូវ​ប្រឈមមុខនឹងការគំរាមកំហែងធ្វើបាបរាងកាយឬផ្លូវចិត្តផ្សេងៗ ដូចជាពួកវាយក្មេងយកលុយ ពួកស្ទាក់គំរាមសំឡុតយកលុយតាមទីស្ងាត់ឬ​ទី​ប្រជុំជន​ដូចជា​នៅ​តាម​ភ្លើងស្តុប​ដោយ​សំឡុត​ទារ​ហួសហេតុ​​លើស​ពី​បទបញ្ជា ធ្វើឲ្យ​​ខូចខាត​​ពេលវេលា​​ ការងារ និង​​លុយកាក់​​ដែល​​ខំ​​រក​ហូរ​​ញើស​​ហូរឈាម ផាត់​​តែ​ថ្លៃ​សាំង​ក៏​ស្ទើរ​តែ​អស់​វិញ​នោះ​ សូម​អ្នក​ប្រាប់​ឲ្យ​គេ​ដឹង​ថា​ ខ្ញុំ​គឺ​ជា​មេ​របស់​អ្នក ហើយ​ឲ្យ​រូប​នេះ​ទៅ​គេ​ទៅ គេ​ប្រាកដ​ជា​ញាក់​សាច់​មិន​ខាន… សូម​សំណាងល្អ​មាន​ដល់​អ្នក​គ្រប់​គ្នា…! ទន្ទឹម​នឹង​​ការ​បង្ហាញ​រូបថត​នេះ​ទៅ​គេ​ដែរ សូម​អ្នកសំឡឹង​រក​​មើល​​ផ្លូវណា​ទូលាយ និង​ដោះស្បែក​ជើង​ចេញ​ឲ្យ​ហើយ ក្នុងករណីគេមិនខ្លាច…​
DSC00611 copy

ស្អីហ្នឹង ចម្លែកម្ល៉េះ…?

Posted in រូបភាពថ្ងៃនេះ on June 1, 2009 by បូរាណ

UFO

កាលពីល្ងាចមិញ ខ្ញុំអង្គុយលេង​ជាមួយយាយ មើលគេទាត់បាល់ចុះឡើង ស្រាប់តែឃើញវត្ថុដ៏ចម្លែកនេះ ក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ថតរូបភាពយ៉ាងរហ័ស យកមកចែកគ្នាមើល…

អមរាមាសបង – ភាគ២

Posted in រឿងខ្លី on April 19, 2009 by បូរាណ

ថ្ងៃ​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់ មក​ដល់…

ម៉ោង​៣.៣០នាទីល្ងាច ប្រសិទ្ធិ៍​រៀបចំ​ខ្លួន​រួច​ជាស្រេច​នឹង​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ។ ប្រសិទ្ធិ៍​ផ្ញើ​សា​ទូរស័ព្ទ​ឲ្យ​អមរា ហើយ​រង់ចាំ​មួយ​សន្ទុះ​មិន​ឃើញ​ឆ្លើយតប ក៏​ហៅ​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​អមរា តែ​នាង​បាន​បិទ​ទូរស័ព្ទ​ទៀត។

ប្រសិទ្ធិ៍​បាន​មក​ដល់​កន្លែង​ណាត់​ជាមួយ​លក្ខិណា។ ប្រសិទ្ធិ៍​មិន​ស្គាល់​ពី​ភិនភាគ​របស់​លក្ខិណា​ទេ ទើប​ឈរ​ចាំ​មួយ​កន្លែង។ ស្រាប់​តែ​មាន​នារី​ម្នាក់​មក​កេះ​ប្រសិទ្ធិ៍​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​មែន។ ប្រសិទ្ធិ៍​ងាក​ក្រោយ​មើល ស្រាប់​តែ…

“បង​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ណាស់​មែន​ទេ? អ្វីៗ​ដែល​យើង​ធ្លាប់​និយាយ​គ្នា គឺ​បង​ចាំ​បាន​ល្អ​ណាស់ ប៉ុន្តែ​បង​ភ្លេច​ថា​បង​បាន​ប្រាប់​អូន​នៅ​ថ្ងៃ​មួយ ថា​បង​ស្គាល់​នារី​ម្នាក់​អនឡាញ ឈ្មោះ​បេប៊ី….” អមរា​និយាយ​ទាំង​ភ្នែក​រលីង​រលោង ហើយ​ក្រឡេក​ឃើញ​ផ្កា​កូឡាប​ពណ៌លឿង​មួយ​ទង​នៅ​កន្ត្រក​ម៉ូតូ​របស់​ប្រសិទ្ធិ៍​ ធ្វើ​ឲ្យ​ទឹកភ្នែក​របស់​នាង​ស្រក់​ហូរ​ញាប់​ដូច​ទឹក​ភ្លៀង… រួច​នាង​ក៏​រត់​គេច​ពី​ប្រសិទ្ធិ៍​យ៉ាងលឿន​​បាត់​ទៅ។

ប្រសិទ្ធិ៍​បាន​តាម​រក​អមរា​ជា​ច្រើន​កន្លែង តែ​រក​មិន​ឃើញ​ឡើយ។ យប់​កាន់​តែ​ជ្រៅ ប្រសិទ្ធិ៍​កាន់​តែ​បារម្ភ។

ក្រោម​ដើម​ដូង​ជា​ជួរ នា​មាត់​បឹង​មួយ អមរា​អង្គុយ​ស្រងេះ​ស្រងោច​ខ្លោច​ផ្សា​តែ​ម្នាក់​ឯង។ ជំនោរ​រាត្រី​បក់​ផាត់​ប៉ះ​កាយា ធ្វើ​ឲ្យ​អមរា​រឹត​តែ​កណ្តោច​កណ្តែង​ខ្លាំង​ឡើង។ ប្រសិទ្ធិ៍​ដើរ​ថ្នមៗ មក​អង្គុយ​ក្បែរ​អមរា… “បង​សុំ​ទោស បង​ខុស​ហើយ…” ប្រសិទ្ធិ៍​លូក​ដៃ​កាន់​ដៃ​អមរា។ អមរា​ដក​ដៃ ហើយ​បែរ​មុខ​ចេញ​ពី​ប្រសិទ្ធិ៍។ នាង​គិត​តែ​យំ…។ “អូន​ឈប់​យំ ឈប់​ខឹង​បង​បាន​ទេ….? អូន​ក្តិច​បង​មក​ចុះ ក្តិច​ត្រង់​ណា​ក៏​បាន​ដែរ ឲ្យ​តែ​អូន​ឈប់​យំ…”

(បទ ៖ ជូត​ទឹក​ភ្នែក​ទៅ​អូន ច្រៀង​ដោយ​អធិរាជ​សំឡេង​មាស ស៊ីន ស៊ីសាមុត)

បី​ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក….

“អមរា​ឯងឈប់​ខឹង​ប្រសិទ្ធិ៍​ហើយ​ឬ​នៅ?” មិត្តភក្តិ​អមរា​សួរ​នាង​ពេល​ចេញ​ពី​សាលារៀន​នៅ​យប់​មួយ។ “ហេតុអី​ត្រូវ​ឈប់?” អមរា​សំឡុត​មិត្តភក្តិ​នាង​វិញ។

ជិះ​ម៉ូតូ​ចេញ​ពី​សាលា អមរា​ឃើញ​មាន​ចរាចរ​ស្ទះណែន នៅ​ត្រង់​ស្តុប​មួយ​ជិត​សាលា​នាង។ មនុស្ស​ម្នា កង់ ម៉ូតូ ស៊ីក្លូ ឡាន ចរ​យឺតៗ មិន​ព្រម​ទៅ​មុខ​ហួស​សោះ។ ម៉ូតូ​មួយ​ដួល​ផ្ងារ​ច្រងាង​នៅ​កណ្តាល​ផ្លូវ។ ក្លិន​ឈាម​ឆ្អាប​ឈួល​ច្រមុះ។ មនុស្ស​មួយ​ហ្វូង​រោមជុំ​មនុស្ស​ម្នាក់​កំពុង​ដេក​ស្តូក​ស្តឹង។ មនុស្ស​ពីរ​បី​នាក់​នៅ​កណ្តាល​ហ្វូង​មនុស្ស ស្រែក​ទ្រហោ​យំ​ហ៊ូៗ។ មនុស្ស​ម្នា​ជជែក​ពី​ហេតុការណ៍​ដែល​ខ្លួន​បាន​ឃើញ យ៉ាង​កង​រំពង​ផ្លូវ…

“ហ៊ឺយ! ស្រុក​យើង​ស្រួល​ដែរ… ឲ្យ​តែ​មាន​ឡាន​ជិះ កិន​ពី​ណា​កិន​ទៅ កិន​ហើយ​ជិះ​រត់​បាត់​ទៀត មើល​តែ​កិន​ឆ្មារ​កិន​កណ្តុរ​អ៊ីចឹង​វឺយ…!”

“មក​ពី​គាត់​និយាយ​ទូរស័ព្ទ​ដែរ​ហ្នឹង បាន​ជា​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​ឡាន…”

“ចុះ​ពី​ណា​ទៅ​ដឹង​ថា​ឡាន​ហ្នឹង​វា​ឆ្លង​ភ្លើង​ក្រហម​យ៉ាង​ងងើល​អ៊ីចឹង…?!”

“អើ! សំណាង​ដែរ ខ្ទាត​ទូរស័ព្ទ​ហើយ គេ​រើស​ឲ្យ​វិញ…”

“អើ! កុំ​តែ​ទូរស័ព្ទ​កញ្ចាស់​រ៉េ…”

មក​ដល់​ផ្ទះ​ប្រហែល​មួយ​ម៉ោង មិត្ត​ភក្តិ​របស់​អមរា​បាន​ទូរស័ព្ទ​មក​ម្តាយ​របស់​នាង។ “អមរា ឯង​ទប់​អារម្មណ៍​ណា គ្នា​មាន​ដំណឹង​អាក្រក់​ប្រាប់​ឯង”។ “ដំណឹង​អាក្រក់​អី​ទៅ?”។ “គឺ… គឺ​ប្រសិទ្ធិ៍…”។ “បង​ប្រសិទ្ធិ៍​កើត​អី!?” អមរា​ស្រែក​សួរ​ស្ទើរ​ភ្លាត់​សំឡេង។ “ប្រសិទ្ធិ៍​គ្រោះថ្នាក់​ចរាចរ​ប៉ុន្មាន​ម៉ោង​មុន​នេះ… គាត់​លេង​បាន​មក​ជួប​ពួក​យើង​ទៀត​ហើយ…” មិត្តភក្តិ​របស់​អមរា​និយាយ​ផង​យំ​ផង “ម្តាយ​របស់​គាត់​ប្រាប់​ថា លេខ​ហៅ​ចេញ​ចុង​ក្រោយ​ក្នុង​ទូរស័ព្ទ​របស់​គាត់ គឺ​ជា​ឈ្មោះ​របស់​ឯង។ គ្នា​គិត​ថា​គាត់​មក​ចាំ​ជួប​ឯង​នៅ​សាលា ហើយ​ក៏​មាន​គ្រោះថ្នាក់​ទៅ..។ អាឡូ!? អមរា!? ឯង​ឮ​គ្នា​និយាយ​ទេ…? ម្តេច​មិន​ឆ្លើយ…? អាឡូ…!?”។

អមរា​បើក​ភ្នែក​ព្រឹមៗ ឃើញ​ឪពុក​ម្តាយ​និង​មិត្តភក្តិ​របស់​នាង​ អង្គុយ​សំឡឹង​មើល​នាង​ដោយ​ក្តី​អាណិត​អាសូរ​ក្រៃលេង។ “ខ្ញុំ​នៅ​ទីណា​ហ្នឹង​ម៉ាក់?”។ “កូន​នៅ​មន្ទីរពេទ្យ… កូន​សន្លប់​ពីរ​ថ្ងៃ​ហើយ…” ម្តាយ​អមរា​ឆ្លើយ​តប​នាង ព្រម​ទាំង​យក​ដៃ​អង្អែល​ក្បាល​អមរា​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់ ថ្នម​លើស​កែវ​ភ្នែក។ មិន​បាន​ប៉ុន្មាន អមរា​នឹក​ឃើញ​ឡើង​វិញ ក៏​គិត​តែ​ពី​ស្រែក​ទ្រហោ​យំ ហៅ​រក​ប្រសិទ្ធិ៍ “បង​ប្រសិទ្ធិ៍…! កុំ​ទៅ​ចោល​អូន​អី! ក្រែង​បង​សន្យា​ជាមួយ​អូន​ថា​នៅ​ក្បែរ​អូន​រហូត​មែន​ទេ? មក​រក​អូន​វិញ​មក​បង​អឺយ… អូន​សុំ​ទោស អូន​លែង​បិទ​ទូរស័ព្ទ​ហើយ… បង​ហៅ​មក​អូន​ចុះ អូន​ចាំ​ស្តាប់​សំឡេង​បង​ហើយ….” អមរា​ស្រវេ​ស្រវា​រក​ទូរស័ព្ទ​មក​បើក។

ពេល​បើក​ទូរស័ព្ទ ប្រព័ន្ធ​ជូន​ដំណឹង​ពេល​បិទ​ទូរស័ព្ទ ប្រាប់​ថា​ប្រសិទ្ធិ៍​បាន​ហៅ​មក​អមរា​ជាង​មួយ​រយ​ដង។ ដោយ​ឡែក​មាន​សា​មួយ​ផ្ញើ​មក​ពី​ប្រសិទ្ធិ៍​ដដែល តាំង​ពី​ថ្ងៃទី១៤ ខែកុម្ភៈ វេលា​ម៉ោង៣.៣០នាទី មាន​អត្ថន័យ​ថា “អូន​សំឡាញ់…! បង​បាន​ទិញ​ផ្កា​កូឡាប​ពណ៌​លឿង​សម្រាប់​អូន​ហើយ។ មក​លឿន បង​ចាំ​អូន​កន្លែង​ដដែល ហើយ​យើង​ទៅ​ជួប​លក្ខិណា​ជាមួយ​គ្នា​ណា៎…!”៕‍‌៚

អមរាមាសបង – ភាគ១

Posted in រឿងខ្លី on April 10, 2009 by បូរាណ

ប្រសិទ្ធិ៍​កំពុង​ធ្វើការ ដោយ​អនឡាញ​ក្នុង​យ៉ាហ៊ូ​មេសិងជឺរ​ក្នុង​ពេល​ជាមួយ​គ្នា។ នៅ​ពេល​មួយ ស្រាប់តែ​ប្រអប់​វីនដូ​របស់​យ៉ាហ៊ូ បង្ហាញ​ឡើង​ជាមួយនឹង​ឈ្មោះ “លក្ខិណា” ដែល​ប្រសិទ្ធិ៍​មិន​ដែល​ស្គាល់​ទាល់​តែ​សោះ។

“សួស្តី! ស្គាល់ខ្ញុំទេ?” លក្ខិណាសួរប្រសិទ្ធិ៍ឲ្យទាយ។

ប្រសិទ្ធិ៍​ខំ​រកនឹក​មិត្តភក្តិ​របស់​ខ្លួន​មួយចំនួន រួមទាំង​អមរា​ផងដែរ តែ​លក្ខិណា​ថា​ខុស​រហូត។

“យើង​ធ្លាប់​ស្គាល់​គ្នា​តាម​អ៊ីនធឺណិត​កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន​នោះ​ណា៎…?! នៅ​ចាំ​ទេ?” លក្ខិណា​ឲ្យ​តម្រុយ​ដល់​ប្រសិទ្ធិ៍​បន្ថែម ដើម្បី​ទាយ​បន្ត ប៉ុន្តែ​ប្រសិទ្ធិ៍​នៅ​តែ​ទាយ​មិន​ត្រូវ។ “កាលនោះ​ខ្ញុំ​ប្រើ​ឈ្មោះ​ជា បេប៊ី ណា៎! នៅ​ចាំ​បេប៊ី​ទេ…?”

“អូ៎! ព្រះពុទ្ធ​ជា​ម្ចាស់​អឺយ…!!!” ប្រសិទ្ធិ៍​នឹក​ឃើញ​ឡើង​វិញ​នូវ​មិត្តភក្តិ​ចាស់​ម្នាក់​ដែល​ស្គាល់​គ្នា​តាម​អ៊ីនធឺណិត​តែ​មួយ​លើក​ប៉ុណ្ណោះ តាំង​ពី​នាង​នៅ​រៀន​វិទ្យាល័យ ហើយ​ពេល​នេះ​នាង​រៀន​មហា​វិទ្យាល័យ​ឆ្នាំទី៣​ទៅ​ហើយ។ ពួក​គេ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក និង​សួរ​ពី​រឿងរាវ​ផ្ទាល់ខ្លួន​មួយ​ចំនួន។ លក្ខិណា​មាន​អារម្មណ៍​កណ្តោច​កណ្តែង ហើយ​ចង់​មាន​មនុស្ស​ប្រុស​ល្អ​ម្នាក់​ជា​គូ​បេះដូង។ ប្រសិទ្ធិ៍​ចង់​ណែនាំ​មិត្តភក្តិ​របស់​គេ​ម្នាក់​ឲ្យ​នាង​ស្គាល់ ប៉ុន្តែ​ប្រសិទ្ធិ៍​ចង់​ស្គាល់​លក្ខិណា​ឲ្យ​ច្បាស់​ជាង​នេះ​សិន។

ប្រសិទ្ធិ៍​ឆ្លើយ​ប្រាប់​លក្ខិណា​នូវ​រឿងរ៉ាវ​ផ្ទាល់ខ្លួន​ជាច្រើន​ដែល​នាង​សួរ រួមទាំង​ជីវិត​ស្នេហា​របស់​គេ​ជាមួយ​អមរា​ផង​ដែរ។ មិនតែ​ប៉ុណ្ណោះ ប្រសិទ្ធិ៍​ថែម​ទាំង​ប្រាប់​ឲ្យ​លក្ខិណា​អាន​ប្លក់​របស់​គេ​ទៀតផង ដើម្បី​ឲ្យ​នាង​ស្គាល់​កាន់តែ​ច្បាស់​ពី​និស្ស័យ​និង​អត្តចរិក​របស់​គេ​បន្ថែម​ទៀត។

ប្រសិទ្ធិ៍​មាន​អារម្មណ៍​រំភើប​ជាខ្លាំង ព្រោះ​បាន​ជួប​មិត្ត​ចាស់​ឡើង​វិញ ហើយ​គិត​ថា​អមរា​និង​លក្ខិណា​មាន​ចំណុច​ដូចគ្នា​ច្រើន​គួរសម ទើប​ពេល​ជួប​អមរា​នៅ​ថ្ងៃ​ដដែល​នោះ ប្រសិទ្ធិ៍​ប្រាប់​ដំណឹង​នេះ​ដល់​អមរា​ភ្លាម។ អមរា​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​ដំណឹង​នេះ​ខ្លាំងណាស់ ហើយ​សួរ​នាំ​ពី​លក្ខិណា​យ៉ាង​ច្រើន។

លក្ខិណា​បាន​អនឡាញ​ជាច្រើន​ដង ចាប់​ពី​ថ្ងៃ​នោះ​មក។ ក្រោយ​ពេល​ឃើញ​រូបថត​របស់​អមរានៅ​ក្នុង​ប្លក់​របស់​ប្រសិទ្ធិ៍ លក្ខិណា​សរសើរ​ពី​រូប​សម្ផស្ស​របស់​នាង ព្រមទាំង​សួរនាំ​និង​ជួយ​ប្រឹក្សា​ប្រសិទ្ធិ៍​ថែមទៀត នៅ​ពេល​ពួកគេ​ទាំងពីរ​មិន​ត្រូវ​គ្នា។

រាល់​ពេល​ដែល​លក្ខិណា​និយាយ​ពី​អមរា ប្រសិទ្ធិ៍​តែងតែ​នាំ​យក​ទៅ​ប្រាប់​អមរា​ឲ្យ​ដឹង​ជានិច្ច។ ប៉ុន្តែ​នៅ​ថ្ងៃ​មួយ… “លក្ខិណាៗ! លើកណា​ក៏​លក្ខិណា​ដែរ…” អមរា​ហាក់​ដូចជា​ប្រចណ្ឌ​នឹង​លក្ខិណា ហើយ​មាន​ពេល​ខ្លះ​ក្តិច​ប្រសិទ្ធិ៍​ថែម​ទៀតផង។

“ប្រសិទ្ធិ៍​ចង់​បាន​លេខ​ទូរស័ព្ទ​ខ្ញុំ​ទេ?” លក្ខិណា​សួរ​ប្រសិទ្ធិ៍​នៅ​ថ្ងៃមួយ។ “មិនអី​ទេ យើង​អាច​ជួប​គ្នា​តាម​យ៉ាហ៊ូ​ក៏បាន ឲ្យ​តែ​លក្ខិណា​ឧស្សាហ៍​អនឡាញ​មក…”។ “ណ្ហើយ! បើ​មិន​ចង់​បាន​ក៏​ហី​ចុះ!” លក្ខិណា​មិន​ពេញចិត្ត​នឹង​ចម្លើយ​របស់​ប្រសិទ្ធិ៍។ ឯ​ប្រសិទ្ធិ៍​ក៏​មិន​ចង់​ឲ្យ​លក្ខិណា​ខឹង ក៏​សុំ​លេខ​ទូរស័ព្ទ​របស់​លក្ខិណា ប៉ុន្តែ​លក្ខិណា​ទាមទារ​ឲ្យ​ប្រាប់​នាង​មុន។ ពេល​បាន​លេខ​ទូរស័ព្ទ​របស់​ប្រសិទ្ធិ៍​រួច លក្ខិណា​បែរ​ជា​មិន​ព្រម​ប្រាប់​លេខ​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​ប្រសិទ្ធិ៍​ដឹង​ទៅ​វិញ។ “អ៊ីចឹង​ខ្ញុំ​ចង់​មើល​រូប​របស់​លក្ខិណា ព្រោះ​លក្ខិណា​មើល​រូប​ខ្ញុំ​និង​អមរា​រួច​ហើយ…” ប្រសិទ្ធិ៍​ទាមទារ​ថ្នូរ ប៉ុន្តែ​លក្ខិណា​នៅ​តែ​បដិសេធ។

“បង​​ឯង​មាន​ឲ្យ​លេខ​ទូរស័ព្​ទ​ទៅ​ស្រី​ណា​ទេ?” អមរា​សំឡុត​ប្រសិទ្ធិ៍​នា​ថ្ងៃ​មួយ។ “អត់ផង…” ប្រសិទ្ធិ៍​ឆ្លើយ​របៀប​លេងសើច​និង​មិន​ម៉ឺងម៉ាត់។ ប្រសិទ្ធិ៍​មាន​អារម្មណ​៍ខុស​ចំពោះ​អមរា ព្រោះ​មិន​ដែល​កុហក​នាង​ឡើយ នា​ពេល​កន្លង​មក។ “បង​ឯង​និយាយ​កុហក! មើល​ភ្នែក​បង​ឯង អូន​ដឹង​ដល់​ឆ្អឹង​ឯណោះ…!” ថា​ហើយ អមរា​ទាមទារ​យក​ទូរស័ព្ទ​របស់​ប្រសិទ្ធិ៍​មក​ឆែក​មើល។ “អូន​កុំ​ធ្វើ​អ៊ីចឹង​អី នាំ​តែ​មាន​អារម្មណ៍​មិន​ស្ងប់​ខ្លួន​ឯង​ទេ។ បង​មិន​វៀចវេរ​ព​ីអូន​ទេ…” ប្រសិទ្ធិ៍​លួងលោម​អមរា ហើយ​ប្រគល់​ទូរស័ព្​ទឲ្យ​នាង​ដោយ​អង់អាច ព្រោះ​លក្ខិណា​មិន​ដែល​ទូរស័ព្ទ​មក​ប្រសិទ្ធិ៍​ទេ។ អមរា​ចាប​កំហុស​ប្រសិទ្ធិ៍​មិន​បាន “កុំ​ឲ្យ​អូន​ដឹង​ឲ្យ​សោះ ឮទេ?”។

“ចុះ​បង​ឯង​មាន​ណាត់​ជួប​គ្នា​​ជាមួយលក្ខិណា​ទេ?” អមរា​នៅ​មិន​អស់​ចិត្ត។ “អត់​មាន​ទេ​អូន…!” លើក​នេះ​ប្រសិទ្ធិ៍​ឆ្លើយ​យ៉ាង​លះ ប៉ុន្តែ​មាន​អារម្មណ​៍សោក​ស្តាយ​កាន់​តែខ្លាំង ព្រោះ​អមរា​កាន់​តែ​មិន​ស្ងប់​ក្នុង​ចិត្ត។ “គង់​តែ​ថ្ងៃ​មួយ​បង​ឯង​ទៅ​ជួប​គេ​មិន​ខាន!”។ “ឈប់​​សង្ស័យ​បង​ទៅ ណាអូន…. បើ​បង​ទៅ ក​៍បង​នា​ំអូន​ទៅ​ជាមួយ​ដែរ…” ប្រសិទ្ធិ៍​លួងលោម និង​អះអាង​ចំពោះ​អមរា។ អមរា​ហាក់​ដូចជា​ស្ងប់​ចិត្ត​វិញ។

លក្ខិណា​ខាន​មក​អនឡាញ​ជាច្រើន​សប្តាហ៍។ ប៉ុន្តែ​នៅ​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​មុន​ថ្ងៃ​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់ នាង​បាន​អនឡាញ​ម្តង​ទៀត។ នាង​ប្រាប់​ដំណឹង​ដ៏​សោកស្តាយ​មួយ​ដល់​ប្រសិទ្ធិ៍ “បន្ទាប់​ពី​ថ្ងៃ​នេះ​ទៅ ខ្ញុំ​នឹង​ឈប់​មក​អនឡាញ​ទៀត​ហើយ…”។ “មាន​រឿង​អី​ទៅ? ប្រាប់​ខ្ញុំ​បានទេ?” ប្រសិទ្ធិ៍​សួរ​ដោយ​ភ្ញាក់​ផ្អើល“។ “ខ្ញុំ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ទេ…”។ “មិន​សប្បាយ​ចិត្តរ​ឿងអី និយាយ​មក ក្រែង​ខ្ញុំ​អាច​ជួយ​បាន…”។ លក្ខិណា​មិន​ឆ្លើយ​មួយ​សន្ទុះ…។

“ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ល្អ​ចំពោះ​ប្រសិទ្ធិ៍…”។ “ខ្ញុំ​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ល្អ​ចំពោះ​លក្ខិណា​ដែរ…” ប្រសិទ្ធិ៍​ឆ្លើយ​តប​លក្ខិណ​ាវិញ ដោយ​គិត​ថា​នាង​មាន​ន័យ​ធម្មតា។ “ខ្ញុំ​ច្រណែន​នឹង​អមរា​ដែល​មាន​មនុស្ស​ប្រុសម្នាក់​ស្រឡាញ់​នាង​ដោយ​ស្មោះ។ ខ្ញុំ​ចង់​បាន​ដូច​នាង​ដែរ… គឺ​ខ្ញុំ… ស្រ​ឡាញ់​ប្រសិទ្ធិ៍…។ នេះ​ហើយ​ជា​រឿង​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត…”។

ប្រសិទ្ធិ៍​ស្រឡាំងកាំង ព្រោះ​នឹក​ស្មាន​មិន​ដល់។ “ប្រសិទ្ធិ៍​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ​វិញ​ដែរ​ទេ?” លក្ខិណា​សួរ​ប្រសិទ្ធិ៍។ ប្រសិទ្ធិ៍​ច្របូកប្របល់​ក្នុង​ចិត្ត​ជាខ្លាំង និង​គិត​ដល​់អមរា… រួច​ក៏​ឆ្លើយ​បញ្ជៀស​សំណួរ “យើង​អាច​ស្និត​ស្នាល​ជាងនេះ​បាន…”។ ប្រសិទ្ធិ៍​សំដៅ​លើ​ការ​រាប់អាន​មួយ ដែល​ស្គាល់​គ្នា​ជាក់​ស្តែង មិន​មែន​តាម​​អ៊ីនធឺណិត​របៀបនេះ។

“បើ​បង​បែក​គ្នា​ពី​អមរា ប្រាប់​ខ្ញុំ​ណា ខ្ញុំ​ច​ាំបង…” លក្ខិណា​ហាក់​ដូចជា​ថយ​មួយ​ជំហាន​វិញ។ ប្រសិទ្ធិ៍​ពិបាក​ឆ្លើយ​នឹង​លក្ខិណា​យ៉ាង​ខ្លាំង ព្រោះ​ប្រសិទ្ធិ៍​គិត​ថា​នឹង​មិន​បែកគ្នា​ពី​អមរា​ទេ… “អរគុណ​ដែល​សុខចិត្ត​ចាំ​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ឲ្យ​លក្ខិណា​ពិបាក​ចិត្តទេ…” ប្រសិទ្ធិ៍​​​នៅត​ែឆ្លើយ​មិន​ចំ​សំណួរ​ដដែល ក្រោយ​ពេល​គិត​យ៉ាងយូរ។

“ណ្ហើយ! ខ្ញុំ​គ្មាន​សង្ឃឹម​ទេ… ខ្ញុំ​លា​បង​ហើយ!” លក្ខិណា​គំរាម​ចាកចេញ។
“មាន!” ប្រសិទ្ធិ៍​ឆ្លើយ​យ៉ាង​រហ័ស ព្រោះ​ចង់​ឃាត់​លក្ខិណា​កុំ​ឲ្យ​ទៅ។ ប៉ុន្តែ​ប្រសិទ្ធិ៍​សោក​ស្តាយ​នឹង​ចម្លើយ​របស់​គេ​ជា​ខ្លាំង។ ចំពោះ​អមរា​វិញ ប្រសិទ្ធិ៍​មាន​អារម្មណ៍​ខុស​ចំពោះ​នាង​យ៉ាង​ខ្លាំង រួច​ក៏​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​នាង តែ​នាង​បិទ​ទូរស័ព្ទ ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រសិទ្ធិ៍​ខ្វាយខ្វល់​ក្នុង​ចិត្ត​ទ្វេរ​ដង ហើយ​គិត​ថា​អមរា​កំពុង​ខឹង​នឹង​ខ្លួន។ ប្រសិទ្ធិ៍​យល់​ដូច្នេះ ព្រោះ​អមរា​ហាក់​ដូចជា​មាន​ញាណ​ពិសេស​អ្វីម្យ៉ាង​ដែល​អាច​ដឹង​ថា​មាន​រឿង​អាក្រក់​ឬ​ល្អ​នឹង​កើត​ឡើង​ចំពោះ​ខ្លួន។

“អរគុណ​បង​ហើយ… ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អូន​ពិបាក​ចិត្ត បង​សុខ​ចិត្ត​ក្បត់​ចិត្​តអមរា…”។ “យើង​អាច​ស្និត​ស្នាល​ជាង​នេះបាន…” ប្រសិទ្ធិ៍​ចង់​ស្តារ​ស្ថានភាព​ឡើង​វិញ។ “ស្និត​ស្នាល​ជាងនេះ​យ៉ាង​ម៉េចទៅ?”។ “គឺ​យើង​អាច​ជួប​គ្នា​បាន…”។ “ជួប​ថ្ងៃ​ណា?”។ “ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ទេ”។ “ថ្ង​ៃន​ៃក្តី​ស្រឡាញ់​ទៅ​អ៊ីចឹង…!”។ “តែ​ខ្ញ​មិន​ស្គាល់​លក្ខិណា​ទេ”។ “មិន​អី​ទេ អូន​ស្គាល់​បង​ទេតើ! បង​គ្រាន់​តែ​ឈរ​ចាំ​អូន​នៅ​ទីនោះ​ទៅ នឹង​មាន​នារី​ម្នាក់​ទៅ​កេះ​បង​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​ហើយ។ ធ្វើ​ដូចនេះ​ទើប​ភ្ញាក់​ផ្អើល…”។

ចេញ​ពី​ធ្វើការ ប្រសិទ្ធិ៍​នៅ​តែ​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​អមរា​មិន​ចូល​ដដែល។ កាន់​តែ​យូរ ប្រសិទ្ធិ៍​មាន​អារម្មណ៍​កាន់តែ​ខុស… “បង​សោក​ស្តាយ​ណាស់ បង​ចង់​ឲ្យ​លក្ខិណា​សួរ​បង​ម្តង​ទៀត… បង​អាច​បាត់បង់​អ្វីបាន តែ​មិន​អាច​បាត់បង់​អូនទេ…” ប្រសិទ្ធិ៍​គិត​ស្រម៉ៃ​ក្នុង​ចិត្ត​ម្នាក់ឯង ហាក់​ដូចជា​កំពុង​និយាយ​ជាមួយ​អមរា។

ប្រសិទ្ធិ៍​ព្យាយាម​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​អមរា​ដោយ​អន្ទះសា រហូត​បាន​សម្រេច​នៅ​ពេល​យប់។ “ហេតុអី​អូន​បិទ​ទូរស័ព្ទ?”។

“អូន​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត… អូន​មាន​អារម្មណ៍​ចំឡែក​ម្យ៉ាង… មាន​អារម្មណ៍​ថា​បាត់បង់​អ្វីមួយ​សំខាន់​សម្រាប់​ជីវិត​អូន… អូន​ចង់​តែ​យំ​ម​៉េច​មិន​ដឹង​ទេ…”។

“បង​សុំ​ទោស…” ប្រសិទ្ធិ៍​គិត​ក្នុង​ចិត្ត។ “មិន​អី​ទេ​អូន មិន​មែន​ជា​ការ​ពិត​ឯណា…” ប្រសិទ្ធិ៍​លួងលោម​អមរា។

“យប់ម៉ិញ​អូន​យល់​សប្តិ​ឃើញ​ថា អូន​កំពុង​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​មួយ​ហ្វូង។ ពួកគេ​សុទ្ធ​តែ​សើច​ចំអក​ឲ្យ​អូន​គ្រប់គ្នា ហើយ​បង​ទៅ​ណា​បាត់​ទុក​ឲ្យ​អូន​នៅ​ម្នាក់​ឯង អូន​ខ្លាច​ណាស់…”។

“អូ៎! យល់​សប្តិ​ទេ​តើ… អូន​កុំ​ខ្លាច​អី បង​នៅ​ក្បែរ​អូន​រហូត​ណា៎! ឮទេ?”។

“ស្អែក​ជា​ថ្ងៃ​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ហើយ បង​ទៅ​ណា?”។ “បង​នៅ​ជាមួយ​អូន​ហ្នឹង​ណា៎!” ប្រសិទ្ធិ៍​ឆ្លើយ​ដោយ​មិន​ស្ទាក់​ស្ទើរ។

ពុតសិស្សកុំត្រាប់ ច្បាប់សិស្សឲ្យយក

Posted in ទស្សនៈឡប់ៗ on March 20, 2009 by បូរាណ

កាលពីព្រេងនាយ មាន​សិស្ស​ម្នាក់​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​​លទ្ធផល​ឆមាស​ទី១ ថា​ធ្លាក់​នូវ​មុខ​វិជ្ជាមួយ ប៉ុន្តែ​គួរ​ឲ្យ​សរសើរ​គាត់​ដែល​មាន​ការ​ជឿជាក់​លើ​ខ្លួន​ឯង​ដោយ​បាន​សុំ​​សើររើ​មើល​ក្រដាស​ប្រឡង និង​កា​រ​បូក​ពិន្ទុ​របស់ឆឺរ​នោះ។ លទ្ធផល​​​បង្ហាញថា មក​ពី​ឆឺរ​មួយ​នោះ​ កែពិន្ទុ​អត់​បាន​ដាក់​​បញ្ចូល​ពិន្ទុ​អាសាញមិន​ឲ្យ​គាត់។ ក្នុង​ជំ​នួប​ពិភាក្សាមួយ គ្រូនោះបាន​សុំឲ្យ​សិស្ស​នោះ កុំសើ​រើ​ពិន្ទុ​របស់​គាត់ ហើយ​ទុក​ថា​ធ្លាក់​ចុះ ចាំ​ប្រឡងសង គាត់​ជួយ​ប្រាប់​វិញ្ញាសាមុន….

កាល​ពី​យូរលង់​ណាស់​មក​ហើយ មានឆឺរម្នាក់ បង្រៀន​មុខវិជ្ជា​លីធឺរ៉េតឈ័រ ហៅថា​កំពូល​អគ្គមហាអត់ឧស្សាហ៍។ ពីមួយ​ថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ សិស្ស​បាន​ទន្ទឹង​រង់ចាំមើល​លទ្ធផល​របស់ខ្លួន​យ៉ាងរីងរៃ តែឆឺរអត់ព្រមកែ​រីវីសិនតេស្ត៍​របស់​សិស្សទេ ទុក​រហូតដល់​ថ្ងៃប្រឡង។ គាត់​សុំ​លេខ​ទូរស័ព្ទ​របស់​ម៉ូនីទ័រ ហើយ​ប្រាប់​ថា​មុន​ប្រឡង​​ប៉ុន្មានថ្ងៃ គាត់​នឹង​ខល​​មក​យក​លទ្ធផល​តេស្ត៍។ នៅថ្ងៃនោះ សិស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​មក​ដល់​សាលា​ចាំយក​លទ្ធផល​យ៉ាងមូរ​មីដេរដាស​ ប៉ុន្តែ​ឆឺរនោះ​បា​ន​បំបាំងកាយបាត់ រកមិនឃើញឡើយ។ ពេលមូនីទ័រ​ខលទៅ គាត់​អត់​លើក​ទៀត។ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​​ប្រឡង​មុខវិជ្ជាគាត់រួច ចប់ម៉ោង​ប្រឡង​មុខវិជ្ជា​គាត់​រួចភ្លាម ទើប​គាត់​យក​លទ្ធផលតេស្ត៍​មកឲ្យ….។ រឿង​ដែល​សោកស្តាយ​បំផុត​នោះ​គឺមាន​សំនួរ​ជាច្រើន​ក្នុង​ពេល​ប្រឡង ចេញ​ដូចគ្នា​នឹង​សំនួរ​ក្នុង​តេស្ត៍ដែរ…. នេះ​បាន​ហៅ​ថា​អគ្គមហាគ្រូមែនៗ!

មានឆឺរខ្លះទៀតដូចជាសប្បាយនឹងគូសឈ្មោះសិស្សដែលមកយឺតណាស់ សង្ស័យតែគូសឈ្មោះសិស្សមកយឺតបានច្រើន សាលាថែមបូណឺសឲ្យហើយមើលទៅ… មិនដឹងជាពេលពួកគាត់នៅរៀនហ្នឹងមិនដែលមកយឺតសោះ ឬក៏អត់មានធ្វើអីសោះក្រៅតែពីរៀនតាម៉ងមើលទៅ…

ឆឺរមួយទៀតមកបង្រៀនយឺតជាប្រចាំ ហើយឧស្សាហ៍ឈប់ញឹកញាប់ជាងគេបំផុត, សិស្សភាគច្រើនកើតជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តគ្រប់គ្នា ដោយបារម្ភពីអនាគតរបស់ខ្លួនជាពន់ពេក ព្រោះជាមុខវិជ្ជា​ស្នូលផង។ នៅឆមាសទី២ ក្រោយពេលសិស្សវាយតម្លៃការបង្រៀនរបស់គ្រូរួចមក គេអាចយល់​បានថាឆឺរនោះច្បាស់ជាទទួលបានពិន្ទុយ៉ាងទាបបំផុត ចំពោះភាពទៀតទាត់របស់គាត់ក្នុងការមកបង្រៀន។ នៅថ្ងៃទី១នៃឆមាសទី២ គាត់មកដល់មុនសិស្សបានល្អណាស់ ហើយគាត់ប្រកាសថា អ្នកណាមក​ក្រោយគាត់ហៅ​ឈ្មោះ គឺត្រូវអាប់សង់តែម្តង មិនដាក់ថាឡេតឡើយ…. ចំណុចនេះផ្ទុយពីច្បាប់របស់សាលាទាំងស្រុង ដែលអនុញ្ញាតឲ្យសិស្សអាចមកយឺតបាន១៥នាទី…

ជិះម៉ាសេរី

Posted in ទស្សនៈឡប់ៗ on February 16, 2009 by បូរាណ

ខ្ញុំ​គឺ​ជា​អ្នកគោរពច្បាប់ចរាចរណ៍ដ៏ល្អម្នាក់ ព្រោះ​​ខ្ញុំពាក់​មួក​សុវត្ថិភាព ហើយម៉ូតូ​ខ្ញុំ​មាន​ដាក់​កញ្ចក់​សម្រាប់​មើល​ក្រោយ។ ខ្ញុំ​ចេះ​ពាក់​មួក​សុវត្ថិភាពតាំង​ពី​មុន​គេ​ចាប់​ផ្តើម​រក​របរ​ទទួលទាន​នឹង​មួក/កញ្ចក់ យ៉ាង​គគ្រឹក​គគ្រេង​ទៅ​ទៀត​ឯណោះ ព្រោះ​តែ​ខ្ញុំ​ដឹង​ពី​សារ​ប្រយោជន៍​នៃ​ការ​ពាក់​មួក​សុវត្ថិភាព​នេះដោយ​ខ្លួន​ឯង មិន​មែន​ដោយ​សារ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​មក​បញ្ជា​នោះ​ទេ។ ឯកញ្ចក់វិញ មាន​ប្រយោជន៍​ធំៗ​មួយ​ចំនួន​ដូចជា ជួយ​លើក​ស្ទួយ​ជីវភាព​អ្នក​លក់​កញ្ចក់​ម៉ូតូ និង​អ្នក​មាន​មុខ​របរ​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​កញ្ចក់​ម៉ូតូ​ទាំងឡាយ, អាច​ទុក​សម្រាប់​ឆ្លុះ​មើល​មុខ​មាត់​សក់ ពេល​ទៅ​ជួប​ស្រី​ស្នេហ៍, និង​អាច​បញ្ចាំង​ផ្លាត​ពន្លឺ​ថ្ងៃ​ចូល​ភ្នែក​អ្នក​បើកបរ​ដែល​នៅ​ពី​ក្រោយ​យើង​បាន។

ប្រដាប់ទៅដោយពន្ធផ្លូវ មួក​ និងកញ្ចក់គ្រប់គ្រាន់ ​ខ្ញុំ​ជិះ​ម៉ូតូ​តាម​មហា​វិថី​ម៉ៅសេទុងយ៉ាងសង្ហារ ដោយមិនខ្លាចរអានឹងអ្នកណាឡើយ។​ ត្រង់​ចំណុច​ស្តុប​មួយ មាន​ប៉ូលីស​ចរាចរណ៍ បួន​ប្រាំ​នាក់ ក្បាលពោះ​ធំៗ កំពុង​តែ​បំពេញ​ការងារ​យ៉ាង​សស្រាក់​សស្រាំ។ មាន​លោក​ម្នាក់​កំពុង​អង្គុយ​នៅ​អហ្វីស រវល់​សរសេរ​វិក្កយបត្រ​យ៉ាង​ញាប់​ដៃ​ញាប់​ជើង ដើម្បី​កត់ត្រា​ប្រមូល​ប្រាក់​ផាក​ពិន័យ​(ហេតុអ្វីផាកកញ្ចក់ថ្លៃជាងមួក? ហេតុអ្វី​អ្នក​ជិះ​ខាង​ក្រោយ អាច​មិន​ពាក់​មួក​បាន? តើ​មាន​តែ​អ្នក​ជិះ​ខាង​មុខ​ទេ​ឬ ដែល​មាន​គ្រោះថ្នាក់​ប្រសិន​បើ​ដួល?) ចូល​ឲ្យ​រដ្ឋ​ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ។ ឯ​អ្នក​ក្រៅ​ពីនោះ កំពុង​ត្រួត​ពិនិត្យ​ចរាចរណ៍ គឺ​ថា​មិន​ឲ្យ​អ្នក​បើកបរ​គ្មាន​មួក​គ្មាន​កញ្ចក់​ណា​ម្នាក់ រំលង​ផុត​ឡើយ។

ខ្ញុំ​ឈប់​នៅ​លើ​គំនូស​សម្រាប់​អ្នក​ថ្មើរ​ជើង​ឆ្លងកាត់ ដូច​អ្នក​ដទៃ​មួយ​ចំនួន​ដែរ។ មាន​ម៉ូតូ​មួយ​នោះ​អត់​មាន​កញ្ចក់ ពេល​ឃើញ​ប៉ូលីស​ដើរ​ចេញ​មក​សំដៅ​ខ្លួន ភ័យ​ពេក ស្លន់​ស្លោរ ក៏​ប្រុង​បត់​ត្រឡប់​ក្រោយ​វិញ។ ក្នុង​ពេល​ប្រថុច​ញ៉ុច គាត់​មើល​ក្រោយ​មិន​ទាន់​ទេ ព្រោះ​ចូល​ជិត​កៀក​ប៉ូលីស​ទៅ​ហើយ។ គាត់​ក៏​ជាន់​ហ្វ្រាំង​បត់​ក្រោយ​វ៉េវ… ប្រ៉ាវ!… ម៉ូតូ​មក​ពី​ក្រោយ​បុក​គាត់​ម៉ាំង។ ប្រសិន​ជា​ឡាន​វិញ ម្ល៉េះ​គាត់​ហោះ​រំលង​ស្តុប រួច​ផុត​ពី​ការ​ចាប់​របស់​ប៉ូលីស​បាត់​ទៅ​ហើយ។

ក្នុង​នាម​ជា​ប៉ូលីស​ចរាចរណ៍​ម្នាក់ លោក​រត់​សំដៅ​កន្លែង​កើត​ហេតុ​ដោយ​មិន​សំចៃ​កម្លាំង​ឡើយ។ គាត់​ស្ទុះ​ទៅ​ហើយ… លឿន​ណាស់ ដូច ផ្លេក បន្ទោរ អ៊ីចឹង… វឹប! កញ្ឆក់​យកសោរ​ម៉ូតូ​របស់​ជន​រង​គ្រោះ​​មក​ទុក​ក្នុង​ហោប៉ៅ​អាវ​សិន រួច​ចាំ​ធ្វើ​កិច្ច​ការ​ផ្សេង​ទៀត។ ខ្ញុំ​មិន​បាន​នៅ​តាម​ដាន​សាច់​រឿង​ទេ ក៏​មួល​ហ្គ៊ែរ​ម៉ូតូ​ទៅ​មុខ​ទៀត ដោយសារ​អ្នក​នៅ​ខាង​ក្រោយ​ គាត់​​ស៊ីផ្លេ​បង្ខំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឆ្លង​ទៅ​ទាំង​ភ្លើង​នៅ​ក្រហម សល់​ប្រហែល​៥វិនាទី​ទៀត។

ដោយ​ខ្ញុំ​មាន​សិល្បៈ​ក្នុង​ការ​បញ្ជារ​ចង្កូត​ម៉ូតូ​និង​កាច់​ចង្កេះ​យ៉ាង​ស្ទាត់​ជំនាញ ខ្ញុំ​អាច​ឆ្លង​ទម្លុះ​ហ្វូង​ម៉ូតូ​ឡាន​ដែល​កំពុង​ឆ្លង ដោយ​ជោគជ័យ​ និង​សុវត្ថិភាព។ ប៉ុន្តែ​គួរ​អនិច្ចា​ឡាន​ដែល​មក​តាម​ក្រោយ​ខ្ញុំ មិន​អាច​ជ្រែ​ញាប់​រវិចរវាម​ដូច​ខ្ញុំ​ឯណា ធ្វើ​ឲ្យ​អកហ្ស៊ឺ​ជាមួយ​ឡាន​ឆ្លង​មក រួច​ក៏​បង្ក​ទៅ​ជា​ស្ទះ​យ៉ាង​រដូករណែល​ពេញ​នោះ​ទៅ។

ខ្ញុំ​សំឡឹង​មើល​ពួក​គេ​ដែល​កំពុង​ស្ទះ រួច​ក៏​នឹក​អាណិត​ដល់​សាលាក្រុង​រហូត​ខ្លោច​ចិត្ត​អស់ ព្រោះ​មួយ​ថ្ងៃៗ​ខិត​ខំ​ពង្រីក​ផ្លូវ ពុះ​ផ្លូវ បន្ថែម​ស្តុប សាង​សង់​ស្ពាន និង​រហូត​ដល់​ធ្វើ​ផ្លូវ​ហោះ​ទៀត​ផង ដោយ​មិន​បាន​ខិត​ខំ​ពង្រឹង​ឥរិយាបថ​បើកបរ​របស់​អគ្គ​មហា​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​យើង ជា​ពិសេស​អ្នក​បើក​ឡាន​ឆ្លង​ភ្លើង​ក្រហម​យ៉ាង​ងងើល​ពក​ថ្ងាស ទាំង​អ្នក​ដទៃ​កំពុង​តែ​ឆ្លង​ទៅ​មក​ដោយ​ភ្លើង​បៃតង។

និយាយ​អ៊ីចឹង នៅ​យប់​មួយ នៅ​ទូរទស្សន៍​ជាតិ​កម្ពុជា ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​សមិទ្ធិផល​ដ៏ថ្មី​ស្រឡាង​មួយ​ទៀត​របស់​សាលាក្រុង​ភ្នំពេញ គឺ​ស្ពាន​ភ្លោះ​ព្រះមុនីវង្ស​ថ្មី នៅ​ច្បារ​អំពៅ ដែល​នឹង​បើក​សម្ពោធ​ឲ្យ​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ឪកាស​បុណ្យ​ចូល​ឆ្នាំ​ប្រពៃណី​ខ្មែរ ហើយ​ទន្ទឹម​នឹង​ពេល​នោះ​ដែរ ក៏​នឹង​បើក​សម្ពោធ​ការដ្ឋាន​សាង​សង់​ស្ពាន​ហោះ​មួយ នៅ​ផ្លូវ​នរោត្តម ត្រង់​ចំណុច​គល់​ស្ពាន​នោះ​ដែរ នេះ​បើ​តាម​ការ​អះអាង​របស់​ឯកឧត្តម​ កែប ជុតិមា​ដ៏​មហា​អស្ចារ្យ​របស់​យើង។

ខ្ញុំ​ទទួល​ព័ត៌មាន​នោះ​ដោយ​ក្តី​អំណរ​សាទរ រួច​ក៏​ប្តូរ​ប៉ុស្តិ៍​រក​មើល​កម្មវិធី​ផ្សេង ក៏​ប្រទះ​នឹង​ឆាក​កំប្លែង​មួយ​ក្រុម​ដែល​ល្បី​ល្បាញ​ដោយ​សារ​ការ​ប្រើ​សំដី​អសុរោះ។ សាច់​រឿង​គាត់​ក៏​មិន​សូវ​ប្លែក​ពី​សព្វ​មួយ​ដង​ដែរ ប៉ុន្តែ​រាប់​ថា​មាន​អត្ថន័យ​អប់រំ​គួរ​​ទទួល​យក​បាន។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ​ក្រោយ​ពេល​បញ្ចប់​សាច់​រឿង ប្រធាន​ក្រុម​កំប្លែង​ដ៏​ល្បីល្បាញ​របស់​យើង​បាន​ឆ្លៀត​ពាំនាំ​ព័ត៌មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ចរាចរណ៍​មួយ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ព្រឺខ្លាច ដោយ​បាន​សម្លាប់​ជីវិត​មនុស្ស​ច្រើន​នាក់​ក្នុង​ពេល​តែមួយ។ គាត់​មាន​បំណង​ល្អ​ណាស់ ដោយ​បាន​ដាស់​តឿន​អ្នក​ជិះ​ម៉ូតូ​ឲ្យ​ដាក់​ភ្លើង​ពី​ក្រោយ។ គាត់​បន្ត​រៀប​រាប់​ថា ពេល​នោះ​មាន​ឡាន​ពីរ​មក​បញ្ច្រាស់​ទិស​គ្នា ដោយ​មួយៗ​សុទ្ធ​តែ​បើក​ភ្លើង​ឡាហ្សែ ​រួច​ក៏​មើល​ម៉ូតូ​មិន​ឃើញ ក៏​កើត​ទៅ​ជា​សោកនាដកម្ម​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​រន្ធត់​ក្រៃ​លែង។ ប៉ុន្តែ​គួរ​ឲ្យ​ស្តាយ ​ ព័ត៌មាន​ដែល​ខ្ញុំ​ទន្ទឹង​ចាំ​ស្តាប់​ពី​អ្នក​កំប្លែង​យើង គឺ​មិន​ត្រូវ​បាន​លើក​និយាយ​ទៅ​វិញ គឺ​ភាព​ស្រប​ច្បាប់​នៃ​ភ្លើង​ឡាហ្សែ​នោះ។

សូមនារីៗស្តាប់ខ្ញុំបន្តិចម្ហើ

Posted in ទស្សនៈឡប់ៗ, ទិនានុប្បវត្តិ on December 2, 2008 by បូរាណ

ត្រូវ​ហើយ នារី​មិន​មែន​ជា​បុរស ហើយ​បុរស​ក៏​មិន​មែន​ជា​នារី​ដែរ តើ​ឲ្យ​សត្វលោក​ទាំង​ពីរ​នេះ​យល់​ពី​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​បាន​គ្រប់​ជ្រុងជ្រោយ​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ? នៅ​ក្នុង​សង្គម ស្ត្រី​មួយ​ចំនួន​ច្រណែន​នឹង​ជីវិតជាបុរស ឯ​បុរស​មួយ​ចំនួន​ក៏​ច្រណែន​នឹងជីវិតជា​ស្ត្រី​ដែរ។ តែ​ខ្ញុំ​គិត​ថា​ស្ត្រី​និង​បុរស​គឺ​ជា​ការ​បំពេញ​ឲ្យ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ទោះ​ជា​វា​នោះ​ជា​តួ​នាទី​ក្នុង​សង្គម​ ឬ​ក៏​ជា​ហេតុ​បណ្តាល​ពី​ធម្មជាតិ​ក៏​ដោយ។ តើ​ផែនដី​នេះ​នឹង​វិល​ទេ បើ​បុរស​និង​ស្ត្រី​មិន​បង្កើត​ជា​គ្រួសារ? ខ្ញុំ​យល់​ថា​នឹង​គ្មាន​មនុស្ស​ធ្វើការ​ទេ ហើយ​នឹង​គ្មាន​ការ​រីក​ចម្រើនអ្វីដែរ អ៊ីចឹង​តើ​ផែនដី​វិល​បាន​ការ​អី? ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជា​គេ​ថា គឺ​ស្នេហា​ហ្នឹង​ហើយ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ផែនដី​វិល​នោះ។

ច្រើន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ តាំង​ពី​យល់ តាំង​ពី​ស្គាល់​សេចក្តី​ស្នេហា​មក ខ្ញុំ​តែង​មាន​សេចក្តី​ប៉ង​ប្រាថ្នា​ឲ្យ​មនុស្ស​លោក​គ្រប់​គ្នា​មាន​ការ​ស្រឡាញ់​គ្នា បារម្ភណ៍​ពី​គ្នា យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​គ្នា ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ឲ្យ​បាន​ល្អ ហើយ​ថែ​រក្សា​សេចក្តី​ស្នេហា​នោះ​ឲ្យ​បាន​ផ្អែម​ល្ហែម​រហូត កុំ​ឲ្យ​មាន​ភាព​ប្រែ​ប្រួល។ ទោះ​ជា​មិន​មាន​ច្រើន​ក៏​ដោយ ក៏​យើង​បាន​ឃើញ​រួច​មក​ហើយ ថា​គូ​ស្នេហ៍​យាយតា​មួយ​ចំនួន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ក្មេងៗ​ជា​ច្រើន​នាក់​ ខ្មាស់​គាត់​រួច​មក​ហើយ។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​នេះ​ក៏​ដោយ ភាគី​បុរស​ត្រូវ​បាន​គេ​និយាយ​ថា​មិន​បាន​ឲ្យ​តម្លៃ​គ្រប់​គ្រាន់​ទៅ​លើ​មនោ​សញ្ចេតនា​ស្នេហា​នោះ​ទេ ជា​ពិសេស​គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​បាន​ខ្លួន​ប្រាណ ឬ​រៀប​ការ​ហើយ។ មាន​នារី​ខ្លះ​ខឹង​ពេក​រហូត​និយាយ​ចេញ​ក្តែងៗ​ថា “ពួក​អា​ប្រុសៗ​សុទ្ធ​តែ​ដូច​គ្នា!”។ យើង​សាក​គិត​ម្តង​ទៀត​មើហ៍​ តើ​ពាក្យ​នេះ​វា​យុត្តិធម៌​ដែរ​ទេ ចំពោះ​លោក​សង្ឃ​ដែល​បួស​តាំង​ពី​ក្មេង,​ចំពោះ​បុរស​ដែល​គ្នា​មិន​ទាន់​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ស្នេហា​ជាមួយ​នារី​ម្នាក់​ណា​ផង​នោះ, ចំពោះ​បុរស​ដែល​មាន​ចិត្ត​ស្មោះ​នឹង​សង្សារ​, ស្មោះ​នឹង​ប្រពន្ធ​និង​គ្រួសារ? តើ​មិន​យល់​ថា និយាយ​ពាក្យ​នេះ​កាន់​តែ​ខ្លាំង គេ​គិត​ថា​អ្នក​នាង​មាន​ការ​ខូច​ចិត្ត​នឹង​ស្នេហា​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណោះ​ដែរ​ទេ​ឬ?

រីឯ​នារី​ដែល​មិន​មាន​ការ​ខឹង​សម្បារ​នឹង​ប្រុសៗ​ដាច់​ក្បាល​ដាច់​កន្ទុយ​នោះ គឺ​គេ​គ្រាន់​តែ​និយាយ​ត្រឹម​ថា “បាន​តែ​មុន​ដំបូង​អ៊ីចឹង!”។ បាន​តែ​មុន​ដំបូង​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ? ខ្ញុំ​បាន​សួរ​បញ្ជាក់​ទៅ​មិត្ត​ភក្តិ​ស្រី​ខ្ញុំ​ម្នាក់ ក្នុង​ឱកាស​ញ៉ាំ​បាយ​ថ្ងៃ​ត្រង់​ជាមួយ​គ្នា​បួន​ប្រាំ​នាក់​នា​ថ្ងៃ​មួយ។ នាង​រៀប​រាប់​ថា មាន​រឿង​មួយ​ជា​រឿង​ពិត គឺ​បុរស​ម្នាក់​នោះ​មុន​ពេល​រៀប​ការ​ជាមួយ​ប្រពន្ធ​គាត់ ៗ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​នឹង​ប្រពន្ធ​ខ្លាំង​ណាស់។ ថ្ងៃ​មួយ​មាន​ភ្លៀង​យ៉ាង​ខ្លាំង រហូត​លេច​ផ្លូវ។ អ្នក​ដំណើរ​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​បណ្តើរ​ម៉ូតូ ព្រោះ​តែ​ម៉ូតូ​ខូច។ ដូច​គ្នា​ដែរ ​បុរស​នោះ​បាន​ចុះ​បណ្តើរ​ម៉ូតូ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​អស្ចារ្យ​ជាង​គេ គឺ​គាត់​ឲ្យ​នារី​នោះ​នៅ​អង្គុយ​លើ​ម៉ូតូ​រហូត។ ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​កន្លង​ផុត​ទៅ ប្តីប្រពន្ធ​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ​បាន​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ស្ថានភាព​ដដែល ប៉ុន្តែ​លើក​នេះ​គឺ​ពួក​គេ​បាន​រៀបការ​ហើយ។ “យី! យាយ​ប៉ិក​នេះ ម៉េច​មិន​ចុះ​ដើរ?! ធ្ងន់​ចង់​ងាប់!”។

យើង​សាក​គិត​មើល កាល​ពី​គាត់​មិន​ទាន់​រៀប​ការ គឺ​គាត់​នៅ​មាន​កម្លាំង​ខ្លាំង អាច​បណ្តើរ​ម៉ូតូ ដោយ​ឲ្យ​ប្រពន្ធ​គាត់​អង្គុយ។ តែ​ឥឡូវ​គាត់​មាន​ប្រពន្ធ​ហើយ កម្លាំង​គាត់​ក៏​មិន​ខ្លាំង​ក្លា​ដូច​មុន​ដែរ និយាយ​ឲ្យ​ស្រួល​ស្តាប់ គឺ​បាក់​កម្លាំង​ហ្នឹង​ណា៎។ ណា​មួយ​ទៀត គាត់​និយាយ​ឲ្យ​ប្រពន្ធ​គាត់​បែប​ហ្នឹង ព្រោះ​តែ​គាត់​គិត​ថា ប្តី​ប្រពន្ធ​មិន​អាច​បែក​គ្នា​ព្រោះ​តែ​រឿង​ប៉ុណ្ណឹង​ទេ តែ​សង្សារ​គឺ​អាច។ មាន​ន័យ​ថា កាល​ពី​មុន​គឺ​គាត់​នៅ​មាន​ការ​បារម្ភណ៍​ថា​នឹង​មិន​បាន​នារី​នោះ​ជា​គូ​គ្រង ទើប​គាត់​ធ្វើ​គ្រប់​យ៉ាង មិន​ឲ្យ​នារី​នោះ​អន់​ចិត្ត។ ប៉ុន្តែ​ពេល​នេះ គឺ​គាត់​ត្រូវ​គិត​ពី​គ្រួសារ ត្រូវ​ដឹកនាំ​គ្រួសារ ជា​កាតព្វកិច្ច​មួយ​ធំ​ណាស់ សម្រាប់​ជីវិត​ក្រោយ​រៀបការ​រួច ឲ្យ​គាត់​ធ្វើ​ដូច​មុន​ម៉េច​នឹង​បាន?

តើ​គាត់​លែង​ស្រលាញ់​ប្រពន្ធ​គាត់​ហើយ​មែន​ទេ? បើ​សិន​ជា​មាន​បុរស​ម្នាក់​ទៅ​លេប​ខាយ​ប្រពន្ធ​គាត់ តើ​គាត់​នឹង​នៅ​ស្ងៀម​ទេ? ទេ! ដូច្នេះ​សូម​នារីៗ​ទាំង​ឡាយ​ឈប់​ចោទ​បុរសៗ​ទៀត​ទៅ ហើយ​ត្រូវ​បើក​ចិត្ត​ឲ្យ​ទូលាយ​ថា ជីវិត​ជា​សង្សារ និង​ជីវិត​ជា​ប្តី​ប្រពន្ធ មិន​អាច​ឲ្យ​ដូច​គ្នា​ទាំងអស់​នោះ​ទេ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​នេះ​ក្តី ខ្ញុំ​មិន​មែន​ការពារ​បុរសៗ​គ្រប់​កាលៈ​ទេសៈ​នោះ​ទេ ដូចជា​(មាន​ប្រពន្ធ៖)ការ​ប្រើ​អំពើ​ហឹង្សា ដើរ​ចោល​ប្រពន្ធ ផឹក​ស្រា លេង​ល្បែង មាន​ស្រី​ឬ​ប្រពន្ធ​ចុង មិន​ធ្វើ​ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​គ្រួសារ ហើយ​ថែម​ទាំង​បំផ្លាញ​គ្រួសារ និង(មានសង្សារ៖)​ ការ​លួច​មាន​សង្សារ​បន្ថែម ដើរលេងស៊ីផឹក​ វ៉ៃកាប់ចាក់បាញ់ ញៀន​ថ្នាំ លួចឆក់ប្លន់ ព្រហើន​កោង​កាច​អត់ខ្លាចអ្នកណា គ្មាន​សីលធម៌ គ្មានសាសនា​ មិនធ្វើការមិនសិក្សា ។ល។ និង​ ។ល។ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា​ក៏​មិន​ឲ្យ​តម្លៃ​ទៅ​លើ​អំពើ​ទាំង​នេះ​ដែរ។

រឿង​ចុង​ក្រោយ​មួយ​ទៀត ដែល​នារី​មួយ​ចំនួន​មិន​គួរ​យល់​ច្រឡំ។ ថ្ងៃ​មួយ​ខ្ញុំ​ស្តាប់​កម្មវិធី​មួយ​ក្នុង​វិទ្យុ ស្រាប់​តែ​ឌីជេ​ស្ទាវ​មួយ​នោះ ប្រហែល​ជា​គាត់​និយាយ​ច្រើន​ពេក ញាប់​ពេក មិន​បាន​ប្រយ័ត្ន ឬ​គិត​មិន​ទាន់, បាន​ប្រលោយ​ពាក្យ​ថា “ប្រុសៗ​រៀបការ​ហើយ ចេះ​ដើរ​មាន​ស្រី​ខាង​ក្រៅ​បាន, អ៊ីចឹង​ស្រីៗ​ការ​ហើយ ក៏​អាច​ដើរ​រក​ប្រុស​ខាង​ក្រៅ​បាន​ដែរ! សិទ្ធិ​ស្មើ​គ្នា​ត្ហើ!” ។ ទស្សនៈ​នេះ បើ​តាម​ខ្ញុំ​យល់ គឺ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខូច​ប្រយោជន៍​ដល់​សង្គម​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ ព្រោះ​មាន​មនុស្ស​មិន​តិច​ទេ ដែល​ស្តាប់​អន្ទិត​នោះ, មាន​ន័យ​ថា​ការ​អះ​អាង​របស់​គាត់ បាន​ព្យាយាម​បណ្តុះ​ទុទ្ទិដ្ឋិនិយម​ទៅ​ក្នុង​គោល​គំនិត​របស់​នារី​ទាំងឡាយ ដែល​គំនិត​នេះ វា​ផ្ទុយ​ស្រឡះ​ពីៈ ១.) ប្រពៃណីខ្មែរ និង ២.) ច្បាប់​របស់​សង្គម ១៨០​ដឺក្រេ។

បុរាណ​​លោក​​ពោល​​ថា “ស៊ូ​ស្លាប់​បា កុំ​ឲ្យ​ស្លាប់​មេ” ។ សុភាសិត​នេះ​ស្តែង​យ៉ាង​ច្បាស់​ពី​តម្លៃ​នៃ​ស្រ្តី។ ទោះ​ជា​ក្នុង​សម័យ​នេះ​ហើយ​ក៏​ដោយ បុរស​នៅ​តែ​គិត​ថា ប្រពន្ធ​គឺ​ជា​តំណាង​នៃ​សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់ តំណាង​ឲ្យ​គ្រួសារ​ទាំង​មូល ដូចជា​ការ​គ្រប់គ្រង​គ្រួសារ ការ​មើល​ថែ ចិញ្ចឹម អប់រំ​កូនចៅ ម្តាយ​ធ្វើ​បាន​ល្អ​ជាង និង​មាន​ភាព​ស្និទស្នាល​ជាង​អ្វី​ដែល​ឪពុក​អាច​ធ្វើ​បាន។ ក្នុង​ពេល​ជាមួយ​គ្នា នារី​​ថែម​​ទាំង​អាច​រក​ចំណូល​ផ្គត់ផ្គង់​គ្រួសារ​ដូច​បុរស​ដែរ (រីឯ​បុរសមួយចំនួន​ ​ពេល​ផុត​ពី​ការងារ​ហើយ ឆ្លៀត​ដើរ​លេង​បន្តិច​ទៀត….)។ ដោយ​ភាព​ស្មោះត្រង់​នឹង​គ្រួសារ ធ្វើ​អ្វី​ក៏​ដើម្បី​តែ​គ្រួសារ​នេះ​ហើយ ទើប​បុរស​ឲ្យ​តម្លៃ​យ៉ាង​ខ្ពង់ខ្ពស់​ទៅ​លើ​ប្រពន្ធ​របស់​ខ្លួន គិត​ថា​ប្រពន្ធ​គឺ​ជា​ទ្រព្យសម្បតិ្ត​ដ៏​វិសេស​វិសាល។ ហើយ​កា​រដែល​ឲ្យ​តម្លៃ​ខ្ពស់​នេះ​ហើយ ទើប​ជា​មិន​អាច​ទទួល​បាន​ហ្នឹង នៅ​ពេល​ដែល​ដឹង​ថា​ប្រពន្ធ​លួច​មាន​ក្រៅ​នោះ។

បើ​ប្រពន្ធ​ចោទ​ប្តី​ថា​មាន​ស្រី​(អត់​ភស្តុតាង) ភាគ​ច្រើន​គឺ​អត់​បញ្ហា តែ​បើ​ប្តី​ចោទ​ប្រពន្ធ​(អត់​ភស្តុតាង​ដូច​គ្នា)ថា​មាន​ប្រុស នោះ​ប្រពន្ធ​ពិត​ជា​ខឹង​ដាច់​ក្បាល​ដាច់​កន្ទុយ​មិន​ខាន។ ប្រតិកម្ម​នេះ​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​ថា ប្រពន្ធ​មិន​អាច​ទទួល​ការ​មើល​ងាយ​ថា​មាន​ក្រៅ​បាន​ទេ។ វា​អយុត្តិធម៌​ចំពោះ​គាត់ នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ស្មោះ​ត្រង់ បែរ​ជា​ចោទ​គាត់​ថា​ក្បត់​ទៅ​វិញ។ ក្នុង​​ករណី​​នេះ ប្រពន្ធ​បាន​និង​កំពុង​តែ​ធ្វើ​យ៉ាងល្អ ស្មោះត្រង់​ជាមួយ​ប្តី និង​គ្រួសារ​ទៅ​ហើយ ហេតុអ្វី​ក៏​ឌីជេ​ស្ទាវ​នោះ​មក​បំផុស​គំនិត​ថា​មាន​សិទ្ធិ​ដូច​គ្នា គឺ​អាច​រក​ក្រៅ​ដូច​គ្នា​បាន ឲ្យ​ប្រពន្ធ​ចេះ​រក​ក្រៅ​ដែរ​ទៅ​​វិញ?  បើ​ប្តី​មាន​កំហុស​(ក្បត់ប្រពន្ធ)​ទៅ​ហើយ ម្តេច​ក៏​ចង់​ឲ្យ​ប្រពន្ធ​សាង​កំហុស​ដូច​គ្នា​ទៅ​វិញ? មិន​គួរ​ចង់​ឈ្នះ​តាម​របៀប​នេះ​ទេ… ចុះ​កូនៗ? កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​គ្រួសារ? បើ​ឳពុក​មាន​ស្រី​ក្រៅ ម្តាយ​មាន​ប្រុស​ក្រៅ តើ​អ្នក​ជិត​ខាង​គេ​មើល​មក​គ្រួសារ​នោះ​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ?

អ៊ីចឹង​សួរ​ថា​ខ្ញុំ​ហ្នឹង​គាំ​ទ្រ​ឲ្យ​ប្តី​មាន​ក្រៅ​ឬ? ទេ! ខ្ញុំ​ក៏​គាំទ្រ​ការ​មាន​សិទ្ធិ​ស្មើ​គ្នា​ដែរ ប៉ុន្តែ​មិន​មែន​ក្នុង​​របៀប​មួយ ដែល​ឲ្យ​ភាគី​ទាំង​សង​ខាង​ដើរ​រក​ក្រៅ​ទាំង​ពីរ​នោះ​ទេ! គំនិត​ខ្ញុំ​គឺ​ចង់​ទប់ស្កាត់ និង​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​លើ​ភាគី​ណាមួយ​ដែល​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ខុស។ នេះ​ហើយ​ទើប​គេ​ហៅ​ថា “សិទ្ធិ​ស្មើគ្នា” នោះ! គឺ​មិន​បំពាន​សិទ្ធិ​អ្នក​ដទៃ មិន​បំពាន​លើ​ប្តី​ឬ​ប្រពន្ធ​របស់​ខ្លួន។ អ៊ីចឹង​សួរ​ថា​តើ​ត្រូវ​ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​ក្បត់​(ប្តី​ឬ​ប្រពន្ធ) ទទួល​កំហុស​បាន? មាន! គឺ​យើង​មាន​ច្បាប់​ស្ដី​ពី​ឯកពន្ធភាព​ សម្រាប់​ធ្វើ​ជា​មូលដ្ឋាន​បាន។

មាត្រា១ ក្នុង​ជំពូក​ទី១​(បទប្បញ្ញត្តិ​ទូទៅ)នៃ​ច្បាប់​ស្ដីពី​ឯកពន្ធភាព បានចែងថា ៖ “ច្បាប់​នេះ​មាន​គោល​បំណង​ការពារ​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ និង​ពង្រឹង​សុខដុមរមនា សុភមង្គល​ក្នុង​គ្រួសារ និង​ការ​គោរព​សិទ្ធិ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​រវាង​ប្ដី​និង​ប្រពន្ធ….។”

មាត្រា៧ ក្នុង​ជំពូក​ទី២ (និយមន័យ ពិរុទ្ធភាព និង​នីតិវិធី) ៖ “ត្រូវ​ចាត់​ទុក​ថា​មាន​ពិរុទ្ធ​ក្នុង​បទផិត ចំពោះ​បុរស​ណា ដែល​មាន​ចំណង​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​ពី​មុន​មិន​ទាន់​រលាយ ហើយ​ទៅ​រួមសេវនកិច្ច​ជាមួយ​ស្ត្រី​ផ្សេង​ទៀត ឬស្ត្រី​ណា ដែល​មាន​ចំណង​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​ពី​មុន​មិន​ទាន់​រលាយ ហើយ​ទៅ​រួមសេវនកិច្ច​ជាមួយ​បុរស​ដទៃ​ទៀត។”

មាត្រា១០ ក្នុង​ជំពូក​ទី៣ (ទោសប្បញ្ញត្តិ)៖ “ជន​ណា​ប្រព្រឹត្ត​ល្មើស​នឹង​មាត្រា ៦ និង​មាត្រា ៧ នៃ​ច្បាប់​នេះ ត្រូវ​ផ្ដន្ទា​ទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី ១ (មួយ) ខែ ដល់ ១ (មួយ) ឆ្នាំ និង​ផ្ដន្ទាទោស​ពិន័យ​ជា​ប្រាក់ពី ២០០.០០០ (ពីររយពាន់) រៀល ដល់ ១.០០០.០០០ (មួយលាន) រៀល ឬ ផ្ដន្ទាទោស​ណាមួយ​នៃ​ទោស​ទាំង​ពីរ។”

ទោះ​ជា​ការ​វិភាគ​ចំពោះ​រឿងនេះ មាន​ភាព​ចម្រូង​ចម្រាស​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ដោយសារ​មនុស្ស​មាន​មតិ​ខុសៗ​គ្នា ជា​ពិសេស​គឺ​សេចក្តី​លំអៀង​ទៅ​រក​ភេទ​នីមួយៗ, ក៏​ពលរដ្ឋ​កម្ពុជា​គ្រប់រូប​ត្រូវ​តែ​គោរព​តាម​ច្បាប់​របស់​ប្រទេស​កម្ពុជា​ដែរ គឺ​ច្បាប់​ឯកពន្ធភាព​នេះ​ឯង។

អត្ថបទ​នេះ​ផ្អែក​លើ​យោបល់​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​ខ្ញុំ​ប៉ុណ្ណោះ ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ វា​មិន​អាច​ស្រប​ទៅ​តាម​ទស្សនៈ​របស់​អ្នក​អាន​ទាំងអស់​គ្នា​បាន​ទេ។ ខ្ញុំ​ជឿថា​មាន​ខ្លះ​ក៏​ឯកភាព ខ្លះ​ក៏ជំ​ទាស់​ដែរ។ ទោះ​ជា​មាន​ការ​ខ្វែង​គំនិតគ្នា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ក៏​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា​ ទាំង​អស់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​ចង់​បាន ការ​ស្រឡាញ់​ ស្មោះត្រង់ យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ រួម​រ័ក្ស​លុះក្ស័យ​អឺយ…៕៚

តែ១០នាទីទេ?

Posted in ទិនានុប្បវត្តិ, រូបភាពថ្ងៃនេះ on November 14, 2008 by បូរាណ

water-festival

រូបនេះថតថ្ងៃបុណ្យអុំទូក

យប់​នោះ​ខ្ញុំ​មាន​កិត្តិយស​យ៉ាង​ខ្ពង់​ខ្ពស់​ដោយ​ត្រូវ​បាន​អញ្ជើញ​ដោយ ឌី ឲ្យ​ទៅ​សម្រាក​នៅ​ផ្ទះល្វែង​ដ៏​ថ្មី​ស្រឡាង​របស់​គាត់​ មួយ​យប់ នៅឯ​បុរីពិភពថ្មី។

អម​ដំណើរ​ដោយ​ឌី​ និងស៊ា ម៉ោង​ប្រមាណ​៩​យប់ ខ្ញុំ​មក​ដល់​ផ្លូវ​បត់​ចូល ដែល​មាន​ផ្ទាំង​ប៉ាណូ​មួយ​ផ្សាយ​ពី​បុរី​នេះ ដែល​ក្នុង​នោះ​ដែរ គេ​មាន​សរសេរ​អក្សរ​ថា “ជិះ​តែ​១០​នាទី​ប៉ុណ្ណោះ”….

ជិះ​បត់​ចូល​មិន​ទាន់​បាន​ប៉ុន្មាន​ផង ត្រូវ​បាន​ស្វាគមន៍​ដោយ​គ្រលុក​រាប់​រយ​រាប់​ពាន់ ដែល​មួយៗ​មាន​មាឌ​សឹង​កន្លះម៉ែត្រ… ធ្វើ​ឲ្យ​នឹក​ឃើញ​ដល់​រន្ធ​បាយខុំ​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​លេង​កាល​វ័យ​កុមារ ព្រម​ទាំង​យូរៗ​ម្តង​ឃើញ​មាន​រណ្តៅលូ​យ៉ាង​ធំ​ដែល​គ្រាន់​តែ​ឃើញ​ក៏​ព្រឺ​សំបុរ ព្រោះ​បើ​អ្នកណា​ជិះ​មិន​ប្រយ័ត្ន ក្លាយ​ទៅ​ជា​ក្បាល​មឿង​សម្រាប់​រន្ធ​មួយ​នេះ គឺ​វេទនា​មិនខានទេ។

រវល់​តែ​គេច​គ្រលុក​មិន​សូវ​ជា​បាន​សម្លឹង​ទៅ​មុខ​ឆ្ងាយ ណាមួយ​ងងឹត​ទៀត​ក៏​មើល​មិន​ឃើញ ស្រាប់​តែ​ឃើញ​ទឹក​ឡើង​ល្ហល្ហាច ទើប​ដឹង​ខ្លួន​ថា​មក​ដល់​ភូមិ​ទាហាន​ជើង​ទឹក។ រឹតតែ​អស្ចារ្យ​ណាស់​ទៅ​ទៀត ការ​ដែល​ឆ្លង​កាត់​ទឹក​នេះ​ផុត​ដោយ​មិនទទឹកជើង(ទម្លាក់​ជើង​ជ្រែង​ទប់​លំនឹង​ម៉ូតូ) ចាត់​ទុក​ថាពូ​កែ​ជិះ​ណាស់ ព្រោះ​មាន​ដុំ​ថ្ម​ធំៗ​ប្រហែល​ដុំ​ឥដ្ឋ​ខ្លះ​ក៏​ធំ​ជា​ង​ដុំ​ឥដ្ឋ​ទៅ​ទៀត ក្រាល​ពី​ក្រោម​​ផ្ទៃ​ទឹក​នោះ។

ទី​បំផុត​ក៏​មក​ដល់​ផ្ទះ​ឌី ដែល​ពេលវេលា​សរុប​មិន​តិច​ជាង​២០​នាទី​ទេ។ សម្រាក​មួយយប់ ព្រឹក​ឡើង​ឡើង​ទៅ​ខាង​លើ​មើល​ទេសភាព ក៏​បាន​ឃើញ​រូបភាព​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​គយគន់​មួយនេះ​(បង្ហាញខាងលើ) មក​បង្ហាញ​ជូន​អ្នក​ទាំងអស់​គ្នា​នៅ​ទីនេះ​ទៅ។ មើល​ចុះ​ថ្ងៃ​អុំទូក ប្រជាពលរដ្ឋ​ភូមិនេះ​បែរ​ជា​ចែវក្បូន​ទៅ​វិញ… តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​គ្រាន់​បើ​ជាង​ភូមិ​ខ្ញុំ​កាល​ពី​ទសវត្សរ៍​៩០​ដែរ ដែល​កាល​នោះ​ខ្ញុំ​លុយ​តែ​ទឹក​ទេ គ្មាន​ក្បូន​ជិះ​អ៊ីចឹង​ផង…

ពេល​ជិះ​មក​វិញ​ទើប​ខ្ញុំដឹង​ថា ផ្សារ​ដី​ហុយ ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​តែ​ឮ​តែ​មិន​ស្គាល់ ស្ថិត​នៅ​ម្តុំ​ហ្នឹង​សោះ។ ប៉ុន្តែ​មាន​ឃើញ​ដី​ហុយ​ឯណា បើ​ទឹក​លេច​ប្រៀប​ថ្នល់​ហើយ​ហ្នឹង… ស្រួល​ម្យ៉ាង​កុំ​ឲ្យ​ហុយ​ដី…

អស្តង្គត

Posted in រូបភាពថ្ងៃនេះ on October 6, 2008 by បូរាណ

វិមានឯករាជ្យ, ភ្នំពេញ

ស្រគត់ស្រគុំ

Posted in រូបភាពថ្ងៃនេះ on October 2, 2008 by បូរាណ

ស្រុកពញាឮ ខេត្តកណ្តាល, ភ្ជុំបិណ្ឌ ២០០៨