សំឡេង ទឹកភ្លៀកធ្លាក់ឆាវៗយ៉ាងសន្ធប់ ធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ដឹងខ្លួន។ ខ្ញុំទាញទូរស័ព្ទមើល ឃើញម៉ោង៣ ទើបសំងំទៅវិញ ដោយសង្ឃឹមថាព្រឹកឡើងវានឹងរាំង។ ម៉ោង ៦.៣០ ទូរស័ព្ទរោទិ៍ដាស់ខ្ញុំឡើង ប្រញាប់ទៅចំណតឡានក្រុងអូរឬស្សី។ សូមអរគុណដល់ឳពុករបស់ខ្ញុំដែលបានជួយជូនខ្ញុំទៅកន្លែង។ ខ្ញុំចូលយកសំណាងសិន រួចទើបទៅទីនោះ។ នៅតាមផ្លូវ នៅតែមានភ្លៀងស្រិចៗរហូត ធ្វើឲ្យខ្ញុំមានការទើសទាល់ក្នុងចិត្តក្រៃលែង ហើយខំប្រឹងបួងសួងបារមីព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ សូមកុំឲ្យឳពុករបស់ខ្ញុំមានផ្តាសាយឲ្យសោះ ដោយសារតែជូនខ្ញុំនេះ។
ទូរស័ព្ទ ទាំងពីរប្រព័ន្ធសុទ្ធតែអស់លុយ ប៉ុន្តែដោយគោលការណ៍ខំប្រឹងកាត់បន្ថយចំណាយដែលចៀសមិនបាន ដោយសារតែប្រេងសាំងឡើងថ្លៃហួសនិយាយ និងទំនិញទីផ្សារឡើងថ្លៃកប់អាកាសា ទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តថាបញ្ចូលកាតទូរស័ព្ទតែប្រព័ន្ធ០៩៨ បានហើយ ព្រោះម្ចាស់ជីវិតរបស់ខ្ញុំ ក៏ប្រើ០៩៨ ដែរ។ ខ្ញុំប្រាប់ឲ្យសំណាងទៅចាំនៅចំណតមុន រួចខ្ញុំរត់ប្រុយកាត់ភ្លៀង ទាំងសាក់កាដូស្ពាយ ភ្នែកឡេងឡង់ៗព្រាតពេញផ្លូវ សំឡឹងរកផ្ទះលក់កាត ឡើងគេមើលហាក់ឆ្ងល់។
ការ ធ្វើទស្សនាចរលើកនេះ មើលទៅហាក់ដូចជាកាលីបជាងសព្វមួយដង ព្រោះលើកនេះជិះរថយន្តមេគង្គអិចប្រេស។ តម្លៃសំបុត្រសម្រាប់រថយន្តនេះ គឺថ្លៃជាងរថយន្តកាពីតូល ២ដុល្លា ប៉ុន្តែបើគិតពីសេវា គឺអាចទូទាត់គ្នាបាន។ មេគង្គអិចប្រេសមានឡានថ្មីជាង មាននំនិងទឹកសុទ្ធមួយដប ជាពិសេសបំផុតគឺមានបន្ទប់ទឹក។ ក្រុមហ៊ុននេះ ក៏ថែមទាំងបានដាក់បុគ្គលិកឲ្យសម្របសម្រួល និងរៀបរាប់ពីប្រវត្តិសំខាន់ៗរបស់ទីតាំងដែលរថយន្តឆ្លងកាត់ថែម ទៀតផង ហើយការរៀបរាប់នេះគឺនិយាយជាអង់គ្លេសផងដែរ ដែលជាផ្នែកមួយបម្រើដល់សេចក្តីទុកចិត្តដល់ភ្ញៀវបរទេសដែលចូលមក ទស្សនារមណីដ្ឋានផ្សេងៗក្នុងប្រទេសយើង។
គេ ថាបើមិនជឿ សូមកុំមើលងាយ។ មកដល់ជ្រោះពេជ្រនិល អ្នកអត្ថាធិប្បាយរបស់យើង បានចុះអុជធូបបន់ស្រន់ឲ្យមានសេចក្តីសុខក្នុងការធ្វើដំណើរគ្រប់ គ្នា មានន័យថាយើងមិនចាំបាច់ចុះពីរថយន្តទេ មានគេបន់ឲ្យហើយ។ មិនយូរប៉ុន្មានយើងអាចមើលឃើញសមុទ្រពីចម្ងាយបាន។ ម៉ោងប្រហែលជិត ១២ យើងបានមកដល់ចំណតរថយន្តក្រុងដោយសុវត្ថិភាព។ អង្គុយចាំចំណតរថយន្តបីនាក់ សំណាង និងធឿន មួយសន្ទុះស៊ា និងឌី ដែលលួចមកមុនមួយថ្ងៃ ខ្ចីឡានពិសីមកទទួល។
ម៉ែ! សូមកុំទាន់អស់សង្ឃឹមនឹងកូនអី ខ្ញុំប្តេជ្ញាថានឹងរកសង្សារឲ្យបាន!
បី នាក់មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឃើញពិសីមកដែរ ពីរនាក់ដែលមកមុន មិនបានប្រាប់ឲ្យដឹងទេ។ មិនថ្វី! មិនជារឿងធំដុំ មិនបាច់ដេញដោលច្រើន រឿងសំខាន់គឺមានពួកម៉ាកនៅកំពង់សោម ចិត្តបានអស់ស្ទះ! ជួយនាំផ្លូវហើយ ថែមទាំងជួយផ្តល់ជាកម្ចីរថយន្តមួយទៀត កុំអីមិនដឹងវង្វេងផ្លូវធ្លាក់ទៅដល់ណាទេ លោកម្ចាស់អឺយ…។ ពួកយើងយកឥវ៉ាន់មកទុកនៅម៉ូតែលអូរ៉េនសិន រួចរៀបចំខ្លួនទៅលេងទឹកសមុទ្រ។
ញ៉ាំក្តាមសិន មុននឹងចុះលេងទឹក
ញ៉ាំ អីហើយ ពិសីយកឡានទៅផ្ទះសិន យកទាំងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកទាំងអស់ដាក់ក្នុងឡានទៅដែរ ដោយសារមិនមានអ្នកណាស្ម័គ្រចិត្តនៅចាំឥវ៉ាន់… បើទោះជាវាយឲ្យស្លាប់ក៏ខ្ញុំមិនព្រមនៅយាមកន្លែងដែរ ខំកាត់ចិត្តឃ្លាតឆ្ងាយពីម្ចាស់ជីវីតពីភ្នំពេញ មកលេងសមុទ្រហើយ រឿងអីត្រូវអង្គុយម្នាក់ឯង?
ចេញ មកដល់ទឹកភ្លាម ឃើញគេលេងបាល់ ក៏ចង់ជួលបាល់មួយលេងនឹងគេដែរ តែមានតែ៣០០០៛ជាប់ខ្លួន ទើបអេះអុញៗ។ ទីបំផុតក៏ដាច់ចិត្តសុំជួលគេមុន រួចថាពេលពួកម៉ាកមកវិញទើបឲ្យលុយ ឯអ្នកជួលក៏យល់ព្រមទាំងស្ទាក់ស្ទើរ។ គ្រាន់តែបានបាល់ភ្លាម ក៏មានអ្នកស្នេហាបាល់ទាត់មួយក្រុមទៀតចង់សាកថ្វីជើងជាមួយ។
បើក ការប្រកួតភ្លាម ឃើញថាក្រុមគេមានការគ្រប់គ្រងបាល់បានយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ ដោយបានស៊ុតមួយជើងតាំងពីនាទីទីមួយ តែត្រូវបានសង្គ្រោះដោយ ឌី (Van der Sar) អ្នក ចាំទីដ៏ចំណាន។ ឃើញយ៉ាងដូច្នោះ ក្រុមនោះក៏លើកខសន្យាថាបើចាញ់ត្រូវអាវ៉ង់។ គ្រាន់តែឮដូច្នោះ កីឡាករសាច់ដុំកញ្ចាញ់ចេក ធឿន សំដែងទឹកមុខតក់ស្លុតមួយរំពេច តែខ្ញុំលើកទឹកចិត្តថា ខ្ញុំនឹងអាវ៉ង់ជំនួសបើចាញ់ ទើបធឿនមានទឹកចិត្តលេងទៀត។
បាល់ ត្រូវបានប៉ាស់សេពីឆ្វេងទៅស្តាំ ពីស្តាំមកឆ្វេងវិញ ឡើងវង្វេងស៊ុងដូចស្វា ណាមួយរត់លើខ្សាច់ទៀត ធ្វើឲ្យហត់ធ្លាក់អណ្តាត ទាំងអ្នកសម្រុក ទាំងអ្នកការពារ។ ក្រុមនោះបានចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ដោយបានក្រឡុកពេញតារាង ប៉ុន្តែគេមិនដឹងថាគេកំពុងលេងជាមួយក្រុមអ្នកការពាររបស់ មែនឆេស្ទ័រយូណាយធីតទេ។ នៅចំណុចមួយ បាល់ត្រូវបានវាយបកវិញ ដោយខ្សែប្រយុទ្ធដែលមិនចេះខ្ជះខ្ជាយបាល់ឡើយ…. បានបាល់នៅជើងភ្លាម មានគេរត់មកផ្តេកខ្លួនឈូសយកបាល់ ប៉ុន្តែដោយខ្ញុំមានទេព្យកោសល្យលេងបាល់ពីកំណើត បានគាបបាល់ហោះឡើងលើអាកាសា រួចត្រដាងស្លាបចុះមកវិញដោយយកបាល់មកជាមួយដែរ បន្ទាប់មកក៏ត្រិះបាល់ឡើងលើបន្តិច ហើយគ្រលាស់បង្វិលខ្លួន៣៥ ជុំ បង្កើតបានជាកម្លាំងចលករមួយប្រតិកម្មឡើងវិលខ្ញាល់ គួចគ្រាប់ខ្សាច់ហោះឡើងមើលដូចខ្យល់ព្យុះសង្ខរាកំពុងឆ្ពោះទៅ ប្រហារអ្នកចាំទី។ ឃើញដូច្នោះ អ្នកចាំទីក្រុមនោះបាត់អស់ព្រលឹងព្រលះពីខ្លួន យកតែដៃម្ខាងខ្ទប់ពង ម្ខាងខ្ទប់មុខ មាត់ស្រែករកម៉ែឲ្យជួយកុំឲ្យគេទាត់ត្រូវ។ ខ្សែប្រយុទ្ធមហាអស្ចារ្យ បានកាប់ ចានមួយជើងយ៉ាងស្អាតអត់ខ្ចោះ រួចទំលាយទីរបស់គូបដិបក្ខដោយជោគជ័យ… ឯបាល់វិញមិនទាន់អស់ល្បឿននៅឡើយទេ ទោះជាបានឆ្លងកាត់ទីរបស់គូប្រកួតហើយក៏ដោយ ដោយកម្លាំងជើងដ៏មហិមា បាល់នៅតែបន្តហើរហូតដល់ប៉ះនឹងផ្ទាំងសិលាដែលនៅឆ្នេរអូរឈើទាល់ លាន់ផូង ធ្វើឲ្យអ្នកទេសចរមានការភ្ញាក់ផ្អើលមិនហ៊ានព្រិចភ្នែកគ្រប់ៗ គ្នា។ កម្លាំងប៉ះទង្គិចរបស់បាល់បានបំបែកផ្ទាំងថ្មធ្លាក់ជាដុំៗនៅលើ ខ្សាច់ ដែលមើលទៅតំរៀបចេញជាអក្សរ “ភរ”។
ទោះ ជាក្រុមខ្ញុំរងនូវការគាបសង្កត់ក៏ពិតមែន តែជាលទ្ធផល គឺយើងឈ្នះ ២-១។ រត់លែងរួចហើយ មិនកើតទេនៅលើខ្សាច់អ៊ីចឹងហ៎ រួចក៏ចុះទៅលេងទឹកសមុទ្រ។ អេហេ មើលគេ ឃើញក្មេងៗស្រីសាច់ខ្ចីញ៉េញលេងទឹក មិនព្រមទៅណាឆ្ងាយសោះ នៅក្រវែលៗឯហ្នឹងហើយ! “ម៉ោ ទៅលេងនៅខាងនោះវិញ!” ពូរបស់ក្មេងស្រីទាំងនោះ ហៅក្មួយគាត់ទៅលេងឆ្ងាយពីប៉ុន្មានគ្រឿងនេះ ដោយនិយាយជាមួយក្មួយ តែភ្នែកសំឡឹងមកពួកយើងហាក់ចង់និយាយថា “ស្ទីលហ្នឹងអញប្រើយូរហើយហ្ហឺយ!…”។ មួយសន្ទុះ
- បងល្ងាចហើយ ខ្ញុំសុំបាល់វិញ
- អុញ ចាំបន្តិចទៀតទៅ ពួកម៉ាកខ្ញុំមិនទាន់មកផងនឹង យើងមានលុយឯណាឲ្យ មានតែ៣០០០ហ្នឹង ធ្វើម៉េចទៅ?
ម្ចាស់បាល់ព្រមទទួលទាំងមិនអស់ចិត្ត តែគ្មានជម្រើស។
បេះដូង ដ៏ស្អាតនេះកើតឡើងពីការរួមគំនិតរវាងកម្លោះពីររូប គឺ ស៊ា និង មិត្ត ឌី ដែលពួកគេ មិនទាន់មានម្ចាស់បេះដូងនៅឡើយ។ វាគឺជា (បេះដូងបរិសុទ្ធរបស់ពួកគេ ដែលកំពុងតែស្វែងរកម្ចាស់ស្នេហ៍ មិនដឹងថាជានារីណាមួយឡើយ) ប្រហែលជាពួកគេលង់ស្នេហ៍លើក្រមុំកំពង់សោមណាម្នាក់ហើយមើលទៅ… បើពិតមែន តើពួកគេអាចមានសង្ឃឹមដែរឬទេ? [1]
ពីសី ប្រគល់ឡានឲ្យដាច់មួយយប់ ស្អែកទើបនាងយកវិញ ដោយនឹកស្មានថាបក្ខពួកនេះនឹងដើរលេងយប់ដល់ណាដល់ណីមិនខាន មានឯណា! ញ៉ាំសាច់គោហើយ ដើររកទិញបៀរមួយហ៊ូ មកលេងនៅម៉ូតែលវិញសោះ ព្រោះប្រមើរមើលឃើញថាឱកាសប្រឈមនឹងគ្រោះទុរ្ភិក្ស គឺមានកម្រិតខ្ពស់។
ទទួលបញ្ចាំទូរស័ព្ទ
បុរសពហុមុខងារ អាចលេងទៀងឡេនផង សរសេរសារបានទៀត
មុន ពេលដេក ឌី បានទម្លាយប្រវត្តិរឿងរ៉ាវស្នេហាមួយដែលអន្លង់អន្លោចស្រងេះស្រងោច ខ្លោចចិន្តា ដែលនេះបានបញ្ចាក់ភស្តុតាងមួយទៀត ដែលថាមនុស្សលោកសុទ្ធតែមានស្នេហ សូម្បីតែលោកសង្ឃមួយអង្គនេះ ក៏ចេះមានស្នេហាដែរ ពិតជានឹកស្មានមិនដល់ឡើយ…។ ឯស៊ាវិញ គេខំសាកថ្មកាម៉េរា សង្ឃឹមថាងើបម៉ោង៥ ទៅកំពង់ផែ ថតរូប… មានឯណាភ្លៀងរហូត ចេញមិនកើតឡើយ។ ព្រឹកឡើង រៀបចំខ្លួនចេញពីម៉ូតែល ទៅលេងនៅឆ្នេរ មុននឹងឡើងរថយន្តក្រុងនៅម៉ោង ១២.៣០។
ហ៊ឹម… អស់លុយហើយ មានអីឲ្យថ្លៃម៉ូតែលគេទៅ?
អ៊ីចឹងចាំអង្កាល បានប្រែន?
បូរាណអឺយ… តិចទៀតយើងទៅផ្ទះវិញហើយ… ឯងអត់ទាន់ចង់ទៅវិញសោះ…! [1]
រូប ពិសេសជាងគេសម្រាប់ខ្ញុំ នៅក្នុងដំណើរកម្សាន្តលើកនេះ។ រឹតតែសប្បាយពេលនាងបានទទួលហើយ លាន់មាត់ថាស្អាតណាស់ ហើយប្រាប់ថានាងស្រឡាញ់រូបនេះ។
រាប់ ពីឆ្វេងទៅ ១. ស៊ា អ្នកប្រដាល់ក្បាច់គុណបុរាណខ្មែរ ដែលល្បីល្បាញជាងគេនៅក្នុងវង់សៀកមួយនៅភ្នំពេញ។ ២. ឌី អ្នកបាញ់សត្វដៃឯក ត្រង់លែងនិយាយ តែគួរឲ្យស្តាយ គាត់បានបដិសេដសំណើរពីរដ្ឋាភិបាលឲ្យទៅបំរើការនៅប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់។ ៣. បូរាណ អ្នកនិពន្ធកំប៉ិកកំប៉ុក ចូលចិត្តសរសេរ មិនសូវចេះនិយាយ តែបើពុល ដូចជ្រូកអ៊ីចឹង ចាប់មិនឈ្នះឡើយ។ ៤. ធឿន កីឡាករម៉ារាតុង រត់លឿនដូចរន្ទះ តែមិនចូលចិត្តបង្ហាញសមត្ថភាពពិសេសរបស់គាត់ទេ ទាល់តែមានអ្នកណាដេញវ៉ៃ ទើបដឹង។
ត្រូវរង្វាន់ធំ ស្រាចាយស៊ាងអី ២យួរ ៥ដប
កុំភ្លេចមើលខាងលើ មានស្វាមួយ
ជុំគ្នាអស់ហើយ មានប្រាំមួយគ្រឿងទាំងពីសី
ម្ចាស់ជីវិតបងអឺយ បន្តិចទៀតបងហោះទៅជួបអូនវិញហើយ…
អ្នកទាត់បាល់ រមាស់ជើងពេក ឃើញផ្លែដូងក៏ទាត់ដែរ… បើចាប់មិនជាប់ ចូលមុខ ដង្ហើមចង្រិតមិនខាន
ក្នុង ការត្រឡប់មកវិញ ឌីបានជិះឡានជាមួយពីសី ខណៈដែលបួនគ្រឿងទៀតជិះឡានក្រុង តែមិនសំណាងដូចពេលមកទេ ព្រោះឡានមេគង្គអ៊ិចប្រេសអស់សំបុត្រហើយ មានតែកាពីតូលប៉ុណ្ណោះ ហើយជួរក្រោយគេទៀត។ ជាធម្មតា ក្នុងឡានក្រុងមានកៅអីបួនជួរ ២ឆ្វេង ២ស្តាំ និងផ្លូវដើរកណ្តាលមួយ។ ចំណែកឯជួរក្រោយ គឺមាន៥កៅអី ដែលគេកេងយកកន្លែងកណ្តាលគេហ្នឹង ដាក់មួយកៅអីទៀត ដែលជាកន្លែងខ្ញុំអង្គុយហ្នឹងហើយ ៗបើឡានត្រូវជាន់ហ្វ្រាំងយ៉ាងបង្ខំ ខ្ញុំនឹងត្រូវកម្លាំងខ្យល់រុញច្រានឲ្យរត់ទៅមុខមិនខាន។
នៅ ខាងស្តាំដៃខ្ញុំរំលងមួយកៅអីមានជនបរទេសម្នាក់ ឯកៅអីជាប់ខាងដៃស្តាំខ្ញុំនៅទំនេរនៅឡើយ មិនទាន់ដឹងថាស្រីឬក៏ប្រុស ក្មេងឬក៏ចាស់។ មួយសន្ទុះឃើញនារីក្មេងស្រស់ស្អាតម្នាក់ ដើរក្រវែលឡាន ស៊ាក៏សុំខ្ញុំដូរកន្លែង តែខ្ញុំមិនព្រម។ មិនយូរប៉ុន្មាន ម្ចាស់កន្លែងនេះក៏មកដល់មែន…. អុំស្រីអាយុប្រហែល៦០ឆ្នាំ កំពុងកាន់សំបុត្រសំឡឹងរកលេខកៅអីគាត់។ កុំឲ្យខ្មាសគេទាន់ ខ្ញុំស្រែកហៅ “អុំស្រី កន្លែងអុំនៅទីហ្នៀក!” ។
ឡាន ចេញដំណើរភ្លាម ខ្ញុំចាប់ផ្តើមទូរស័ព្ទទៅប្រាប់ម្ចាស់ជីវិតខ្ញុំ ថាខ្ញុំកំពុងតែទៅជួបនាងវិញហើយ។ ខ្ញុំប្រាប់នាងថា និយាយគ្នាបានតែបន្តិចទៀតទេ ដាច់សេវាហើយ។ មិនដឹងជាស្អី ស៊ានេះ ក៏ចេះលូកមាត់ ស្រែកដាក់ទូរស័ព្ទខ្ញុំ “ដាច់តែសេវាទេ! មិនដាច់ចិត្តឡើយ កុំបារម្ភណ៍អី!”។
ភ្លៀង ចាប់ផ្តើមធ្លាក់ម្តងតិចម្តងច្រើនមិនទៀង ធ្លាក់ជាប់តាមផ្លូវរហូត។ មកដល់កន្លែងមួយ ឡានឈប់ឲ្យចុះសម្រាក។ នៅត្រង់នេះយើងបានទិញកំពីងរាជពីរយកមកលើឡាន។ ខ្ញុំឃើញទៀបបារាំងទំនង ក៏ទិញមួយផ្ញើរម៉ែ មួយគីឡូ ៥០០០៛។ “ទើបតែលើកនេះទេ ឯងចេះទិញអីផ្ញើរម៉ែ យកចិត្តគាត់ក្រែងលោគាត់រកប្រពន្ធឲ្យមួយ” និយាយលេងសោះ តាមពិតគាត់មានសុខភាពមិនសូវប្រសើរ ដោយសារពិបាកចិត្តរឿងអគ្គមហាកូនរបស់គាត់។ “សំណាងអឺយ យើងសន្សំលុយទុកស៊ីការឲ្យហើយទៅ មិនផុតឆ្នាំហ្នឹងទេមើលទៅ” ស៊ាដាក់មួយផ្លែយ៉ាងឆ្ងាញ់។
តោះរកកន្លែងនោម….ចុះ ឌី ដឹងមេចម៉ាហើយទេ?
មិន យូរប៉ុន្មាន យើងក៏បានមកដល់ភ្នំពេញវិញដោយសុវត្ថិភាព។ ពេលយកទៀបឲ្យម៉ែ គាត់ថាគាត់ទិញតែមួយគីឡូ ៣៥០០៛ សោះហ្នឹង។ ៚
—————————
[1] ប្រយោគនេះសរសេរដោយ ឌី
។
