១១ កក្កដា ២០០៩ ៖ កំពង់សោមទៀតហើយ! ដោយសារតែកាលវិភាគមិនច្បាស់លាស់ លើកនេះបាត់វត្តមានរបស់ធឿន, គួរឲ្យស្តាយ។ មិនជាថ្វី នៅមានឌី ស៊ា សំណាង និងសុភក្រ្តដែរ ដែលល្មមគ្រប់គ្រឿងបាន។
ប្រហែលជាទេវតាដឹងថាខ្ញុំខានមើលកុនយូរ ក៏ចាត់ចែងបញ្ចាំងកុននៅលើរថយន្តក្រុងឲ្យពួកខ្ញុំមើលកំសាន្ត។ ចេញដំណើរមិនបានប៉ុន្មានផង តួស្រីដែលអង្គុយនៅកៅអីជួរខាងមុខខ្ញុំតែម្តង ក៏ចាប់ផ្តើមប្រើស្ទីលអឺរ៉ុប បឺតមាត់តួប្រុស ដោយភាពរោលរាលនៃតណ្ហាយ៉ាងក្រាស់ក្រែល នៅកណ្តាលវាល ធ្វើឲ្យខ្ញុំមិនស្រួលខ្លួនមួយរំពេច។ នាងមិនអើពើរចំពោះភ្នែករបស់ពួកខ្ញុំឡើយ មើលតែខ្ញុំទាំងអស់គ្នាហ្នឹងជារុក្ខជាតិអ៊ីចឹង។
រថយន្តបានឈប់នៅភោជនីយដ្ឋានពេជ្រនិល ដែលនៅក្បែរនោះគ្មាន អ្នកប្រកួតប្រជែងដទៃទៀតសោះ ធ្វើឲ្យអ្នកវិភាគជាច្រើនយល់ឃើញថា ប្រហែលគេជាម្ចាស់តែមួយនឹងក្រុមហ៊ុនរថយន្តក្រុង ទើបធ្វើឲ្យអ្នកដំណើរគ្មានជម្រើសបែបនេះ។ បានកាហ្វេនិងនំប៉ាវមួយពីព្រឹក ខ្ញុំក៏ហូបតែបង្អែមផ្លែឈើមួយចានដូចអ្នកទាំងបួនទៀតដែរ ដែលមួយចានៗ មានតែផ្លែឈើពីរបីចំណិតប៉ុណ្ណោះ។ តាមមើលម្ចាស់ហាងជំពាក់លុយតុងទីនគេហើយ បានជាយកថ្លៃមួយចានដល់ទៅ ៥០០០រៀល! ស្លាប់មនុស្សអស់ជាមិនខាន។ អាណិតតែបងម្នាក់នៅក្បែរនោះ អង្គុយហូបគុយទាវតែឯង មិនដឹងជាអស់ច្រើនប៉ុន្មានទេ។
រូបគំនូរនៅក្នុងភោជនីយដ្ឋានពេជ្រនិល។ ខ្ញុំមើលដូចជាចេញរូបមួយផ្សេងទៀត ក្រៅពីរូបដំរី ម៉េចមិនដឹង។ តើអ្នកមើលឃើញអ្វីផ្សេងដូចខ្ញុំដែរទេ?
នៅខាងមុខភោជនីយដ្ឋាន មានលក់ចេកអាំង អន្សមអាំង និងផ្លែឈើ។ ខ្ញុំទិញកំពីងរាជត្រាំពីរផ្លែមកលើឡាន។ ឡានចេញដំណើរតទៅទៀត ឯកុនចេះតែបន្តបញ្ចាំងជាប់រហូត។ មានពេលមួយនោះ គេកំពុងតែប្រើស្ទីលអឺរ៉ុប ឯខ្ញុំកំពុងជញ្ជក់គ្រាប់កំពីងរាជ។ ខ្ញុំក៏ជួយបញ្ចូលសំឡេងឲ្យពួកគេ, ខ្ញុំជញ្ជក់គ្រាប់ ឮតែជីពៗៗៗៗ… ប៉ុន្តែនៅតែដដែល គេធ្វើដូចជាលើលោកហ្នឹងមានតែពីរនាក់គេអ៊ីចឹង។
រថយន្តមកដល់ចំណតនៅម៉ោងប្រហែលជា១១ថ្ងៃត្រង់។ សំណាងទៀតហើយ យើងមានផ្ទះសំណាក់រួចជាស្រេច ព្រោះហ៊ាងនិងសម្បត្តិបានមកដល់មុនដោយរថយន្តផ្ទាល់ខ្លួន តាំងពីព្រឹកម្ល៉េះ។ ឈរចាំអស់ពីរបីសន្ទុះ ទើបស្វាមីភរិយាទាំងពីរនាក់ មកដល់ រួចយើងក៏នាំគ្នាចូលផ្សារទិញម្ហូប។ ដោយឡានដឹកមិនអស់ ពួកយើងក៏ដើរសំដៅផ្សារលើ ដែលនៅក្បែរនឹងចំណតរថយន្តក្រុងនេះឯង។ ដើរបានពាក់កណ្តាលផ្លូវ ក៏ប្រទះនឹងលោកគ្រូគន្ធា រហស្សនាម ទិនហ្វី។ គាត់មកជាមួយសិស្សមួយក្រុមដែរ។ សំណេះសំណាលជាមួយគាត់បន្តិច ពួកយើងក៏លាគាត់ទៅទៀត។
លើកមុនៗ ខ្ញុំមិនដែលចូលផ្សារផ្សោញអីទេ គឺចាំតែកិនពេលឆ្អិនប៉ុណ្ណោះ តែលើកនេះបានចូលផ្សារនឹងគេម្តងហើយ។ គេថាឆ្លៀតរៀនសូត្រទាន់មានឱកាស។ មែន ខ្ញុំកំពុងសង្កេត មើលស្ថានភាពឲ្យហើយ ព្រោះថ្ងៃមុខត្រូវនាំប្រពន្ធមកដូចសម្បត្តិដែរ អ៊ីចឹងកុំឲ្យខ្មាស់គេទាន់ ត្រូវស្វែងយល់នៅពេលនេះ។ ម្យ៉ាងទៀតគិតថានឹងទិញក្តាមផ្ញើអ្នកផ្ទះ និងបេប៊ីផងដែរ 
។
សកម្មភាពក្នុងផ្សារពិតជាមមាញឹកមែនទែន។ សំឡេងមនុស្សម្នាក់ៗនិយាយគ្នា លាន់ឮរញ៉េវរញ៉ាវ។ អ្នកលក់ហៅពួកយើងឲ្យទិញ ឡើងរញ៉ែ។ ទិញក្តាមបង្គារមឹករួចហើយ យកទៅឲ្យគេធ្វើឲ្យនៅខាងក្រោយផ្សារ។ ទិញបាយ បង្អែម ប្រដាប់ប្រដារផ្សេងៗទៀតរួច ពួកយើងចេញដំណើរទៅកាន់ឆ្នេរអូរឈើទាល។ និយាយថ្លៃតូបត្រូវគ្នាភ្លាម… ចាត់ការ!
អូយ ស្រក់ទឹកមាត់…
ខ្ញុំ ឌី និង សំណាង ៖ កិនឲ្យឆ្អែតសិន ចាំលេងទឹក…!
រលកធំៗ វាយប្រ៉ាវៗ បោកខ្យាច់បែកខ្ចាយ ខ្ទាតទឹកសំពោង…។ យើងទាំងអស់គ្នា ចុះលេងយ៉ាងសប្បាយ។ ខ្ញុំរត់ដេញតាមរលក រត់បុកទប់ទល់នឹងកម្លាំងរលក។ វាមកហើយ… ខ្ញុំឈ្មុលក្បាលចូលប្រឆាំងនឹងវា។ ទោះជាកម្លាំងវាខ្លាំង បោកខ្ញុំលិចទៅដល់បាតដី ឆ្លក់ទឹកយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នៅតែមិនរាងចាលដែរ។ ខ្ញុំលេងទាល់តែហត់ រត់លេងរួច, ណាមួយទើបតែឆ្អែតបាយ ឯក្បាលពោះក៏ធំផង។ ឯសម្បតិ្តនិងហ៊ាងវិញ លេងទឹកបានតែបន្តិចក៏ឡើងបាត់។
ស៊ានិងឌី មិនដឹងជាឃើញអ្វីល្អទេ បានជាចេះតែរំកិលម្តងបន្តិចៗ ទៅតែកន្លែងនោះអ៊ីចឹង? អូ៎ មើលគេធ្វើស្ទីលពូនខ្សាច់អីឯណា… តាមពិតគឺទៅក្បែរស្រីស្អាតសោះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេឃើញប្រាំគ្រឿងនេះ ផ្តុំគ្នាពូនខ្សាច់ទាំងអស់គ្នា។ ពេលគេសួរអ្នកណាចង់កប់ខ្សាច់ ខ្ញុំក៏ស្ម័គ្រចិត្ត។ អូយ ធ្ងន់ណាស់ គេកប់ខ្ញុំគ្រប់កន្លែង លើកលែងតែមុខ។ គេពូនខ្សាច់មួយដៃធំ មកបន្តុបលើទ្រូងខ្ញុំទាំងពីរ… យីម៉េចក៏ធ្ងន់ម្ល៉េះនៅត្រង់ពាក់កណ្តាលខ្លួន….? ខ្ញុំងើបក្បាលមើល ឃើញកំពូលខ្សាច់យ៉ាងវែង ត្រង់ឡើងលើ… ហ៊ី ម៉េចក៏ធ្វើកន្ទុយមកខាងមុខទៅវិញ…?!!
ល្ងាចទៅហើយ ពួកយើងក៏នាំគ្នាទៅផ្ទះសំណាក់ឡាក់គី។
ស៊ា ទិនហ្វី ឌី ម៉ូរា ហ៊ាង សម្បត្តិ សំណាង
ម៉ោងប្រមាណ៨យប់ ពួកយើងទៅហូបបាយឆាសាច់គោអាំង រួចនាំគ្នាទៅដើរលេងតាមឆ្នេរខ្សាច់ទៀត។ អីយ៉ា… មានគេដុតកាំជ្រួចល្អមើលណាស់ហ្ន៎…! ពេលដើរទៅដល់ ក្រុមអ្នកដុតនោះ ប្រឡែងគ្នាក៏ប៉ះពួកខ្ញុំ រួចពួកខ្ញុំក៏វៀងចេញមកខាងក្រោយ ស្រាប់តែ… “អូ៎ លោកគ្រូទេ!”… ជួបទិនហ្វីទៀត។ តាមពិតក្រុមដុតកាំជ្រួចនេះ ជាសិស្សរួមសាលាសោះ។
សំណេះសំណាលជាមួយទិនហ្វីបន្តិច ពួកយើងក៏ដើរឡើងមកផ្លូវធំវិញ។ ខ្ញុំដើរពីក្រោយគេ ព្រោះជាប់រវល់និយាយទូរស័ព្ទជាមួយហាន់នី។ នៅកន្លែងមួយ មានស្រីបីនាក់ ដើរបញ្រ្ចាស់ទិសគ្នាពីពួកយើង។ នារីម្នាក់បានយកដៃមកកេះស្មាខ្ញុំ។ ខ្ញុំងាកញញឹមដាក់ ស្រាប់តែគេធ្វើហាក់អៀន រួចរត់ទៅពួកម៉ាកគេពីរនាក់ទៀត។ “អេ នែ៎! អម្បាញ់ម៉ិញមានគ្នាយើងណាម្នាក់ត្រូវស្រីស្អាតកេះទេ?” ខ្ញុំសួរអ្នកទាំងបួន។ ពួកគេឆ្លើយថាអត់ទាំងអស់គ្នា។ “នែ៎ មានម្នាក់ក្នុងហ្នឹង កេះឯងណា៎…!” ខ្ញុំអួតពួកគេ។ “អូ៎ បីនាក់ហ្នឹងខ្ទើយត្ហើ! យី…” សំណាងឆ្លើយ។ “អុញ?! ចឹងទេ…?!”
ឡើងមកដល់ផ្លូវ ពួកយើងដើរបន្តរហូតដល់តោពីរ។ នៅទីនេះយើងហូបបង្អែមម្នាក់មួយចាន រួចទៅថតរូបជាមួយតោ។ នៅខាងស្តាំតោ លើរង្វង់មូលនេះ មានមនុស្សមួយក្រុម មានស្រីមានប្រុស ក្មេងចាស់ អង្គុយលេង ហាក់មានភាពរីករាយ។ ចំឡែកអី នៅខាងឆ្វេងតោវិញ មានមនុស្សប្រុសបួនប្រាំនាក់ កំពុងអង្គុយផឹកស្រាយ៉ាងព្រងើយទៅវិញ។ ថតរួបរួច ពួកយើងដើរត្រឡប់មកផ្ទះសំណាក់វិញ។ ងូតទឹកហើយ ក៏ដេកអស់។
ថតរូបជាមួយតោ។ (ចូរសង្កេតមើលចង្កូមរបស់តោ, អ្នកឃើញពន្លឺនៅក្នុងនោះទេ? តាមពិតជាពន្លឺផ្លាតពីហ្វ្លាស់របស់ម៉ាស៊ីនថតរូប មិនមែនពន្លឺមានស្រាប់ទេ។
ពួកយើងនាំគ្នាងើបម៉ោង៥ព្រឹក ចាំមើលថ្ងៃរះ។ ប៉ុន្តែសេចក្តីប្រាថ្នានោះ មិនបានសមតាមបំណងទេ ព្រោះពពកបាំងថ្ងៃជិតអស់ មើលព្រះអាទិត្យមិនឃើញសោះ។ ពូកយើងក៏នាំគ្នាត្រឡប់មកវិញ ដើម្បីរកស្រស់ស្រូបអាហារពេលព្រឹក។
កូនឆ្កែគួរឲ្យស្រឡាញ់នេះ សុំតាមទៅមើលថ្ងៃរះដែរ តែខ្ញុំមិនព្រម ខ្លាចវាបាត់។
ដើរលេងៗ ម៉ូតូឌុបមួយក៏មកដល់។ “ប្អូនរកម៉ូតូមែនទេ?” “អត់ទេពូ! ពូជួយហៅតុកតុកមួយនៅខាងមុខឲ្យពួកយើងមួយផង?” សំណាងស្នើសុំពូម៉ូតូ។ តុកតុកក៏មកដល់ ខណៈដែលភ្លៀងកំពុងចាប់ផ្តើមធ្លាក់។ “តោះចូលជ្រកភ្លៀងសិនទៅ!” និយាយរួច ខ្ញុំរត់ឡើងតុកតុកមុនគេ ក្នុងពេលដែលសុភ័ក្រ្តកំពុងតែចរចារជាមួយពូម៉ូតូមិនទាន់ត្រូវគ្នានៅឡើយ។ ពូម្ចាស់ម៉ូតូមិននិយាយអ្វីទេ។ គាត់ដើរមកទម្លាក់របាំងប្លាស្ទិកឲ្យពួកយើង រួចក៏ចេញដំណើរដោយមិននិយាយស្តី។ ពួកយើងមានការបារម្មណ៍ ខ្លាចគាត់មិនសប្បាយចិត្ត។ ម៉ូតូប្រឹងរោរ៍ឡើងទួល… “ចុម តិចប្លុងពួកយើងចោលទៅ?” ពួកយើងខ្សឹបគ្នា និងនិយាយលេងសើច ដើម្បីបន្លប់ការភ័យ។
នៅធ្វើឡូយទៀត មិនដឹងគេឌុបទៅទម្លាក់នៅទីណាផង…
មានឯណា មកពីគាត់មិនចេះនិយាយច្រើនទេតើ។ គាត់ថែមទាំងប្រាប់យើងពីកន្លែងដែលអាចរកអីហូបបានទៀតផង គឺស្ថានីយ៍ប្រេងតូតាល់។ នៅជាប់ខាងឆ្វេងតូតាល់ម៉ាត មានលក់អាហារពេលព្រឹក។ ពួកយើងត្រូវរង់ចាំចុងភៅមក ដោយសារពេលនេះព្រលឹមពេក។ នៅតុខាងមុខមានបុរសបីនាក់កំពុងនិយាយគ្នា។ ម្នាក់នោះអត់និយាយអ្វីទាំងអស់ គិតតែដេកទ្រោបទៅលើតុ។ ម្នាក់ទៀតជាអ្នកចាំស្តាប់។ ឯអ្នកដែលនិយាយច្រើនជាងគេនោះ ទំនងជាស្រវឹង។ បុរសទាំងបីនាក់ជាជនជាតិខ្មែរទាំងអស់ ប៉ុន្តែគាត់និយាយភាសាអង់គ្លេស។
“…អាយឡាវស៊ី” បុរសនោះរៀបរាប់។ “អូ៎ គាត់នេះស្រឡាញ់សមុទ្រ អ៊ីចឹងបានជាមកលេងកំពង់សោម ដូចពួកយើងដែរ” ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត។ គាត់ក៏រៀបរាប់បន្ថែម ហាក់បង្កប់ដោយក្តីឈឺចាប់ “វ៉ាយស៊ីមែរី…?”។ “ចុម! អ្នកខូចចិត្តស្នេហាសោះ…!”។
ចាំយូរពេក ពួកយើងក៏ដើររកកន្លែងផ្សេងទៀត។ រកកន្លែងឃើញ និងហូបរួចហើយ ពួកយើងក៏ដើរទៅទិញសំបុត្ររថយន្តសម្រាប់ជើងទី២ដែលចេញដំណើរនៅម៉ោង១.៣០នាទី ឲ្យហើយ រួចក៏រកតុកតុកត្រឡប់ទៅផ្ទះសំណាក់វិញ ។ ម៉ូតូលើកនេះទារឈ្នួលថោកជាងម៉ូតូមុន ទាំងមិនទាន់ចរចារតម្លៃផង។
ម៉ោង១១.៣០នាទី យើងក៏ចាកចេញពីផ្ទះសំណាក់។ យើងចូលផ្សារ ទិញក្តាមឲ្យហើយ មុននឹងទៅរកហូបបាយថ្ងៃត្រង់។ បានក្តាមហើយ ត្រូវទិញទឹកកកក្លាសេ។ ពូលក់ទឹកកក ពិតជាប្រ៉ូហ្វេសិនណាល់មែន។ គ្រាន់តែបង្ហាញក្តាមគាត់ភ្លាម គាត់ក៏ចាប់ទឹកកកមួយដុំ មកដាក់ក្នុងបាវ រួចវាយភូសៗ ចាក់ដាក់ក្នុងធុងស្នោររួចស្រេច មិនដល់១នាទីស្រួលបួលផង។ ក្តាមត្រូវបានបែងចែកជាពីរថង់ រួចត្រូវបានក្លាសេ។ ស៊ាបានជួយដើររកទិញជ័រស្អិត ដើម្បីយកមកបិទឲ្យជិតល្អ មិនកំពប់ពេលដាក់ក្នុងឡាន។ ខ្ញុំដើរឱបធុងស្នោរដាក់ក្តាមនេះរហូត ធ្ងន់សឹងអី។
មើលស្អីហ្នឹង អត់ទិញផង?
ចេញពីផ្សារ ប្រមាណ៥០ម៉ែត្រ មានភោជនីយដ្ឋានមួយ។ គ្រប់គ្នាចង់ហូបបាយឆា, អ្នកខ្លះយកគ្រឿងសមុទ្រ អ្នកខ្លះយកសាច់គោ។ ម៉ែ! បាយឆាចានតូច តម្លៃ១៥០០០រៀល! គិតថាពួកខ្ញុំមកជាលើកចុងក្រោយមែនទេ? ខ្ញុំចង់យកចានធំ គិតខ្លាចក្រែងឃ្លាននៅលើឡាន។ ប៉ុន្តែក៏សម្រេចយកចានតូចទាំងអស់គ្នា។ ពេលបាយចេញមក ទើបដឹងថាច្រើន ដល់ថ្នាក់សំណាងហូបមិនអស់។
“គិតលុយ ហើយយកផ្លែឈើមកផង!” សុភ័ក្ត្រប្រាប់ក្មេងស្រីរត់តុម្នាក់ដោយសំឡេងកាចពីធម្មជាតិរបស់គាត់។ ក្មេងនោះចូលក្នុងមួយសន្ទុះ ក៏យកមកមែន តែអ្នកវិភាគយល់ថាផ្លែឈើនេះយកមកពីជំនាងផ្ទះទេ ព្រោះប្រហែលជាហាងនេះគ្មានផូលីស៊ីថែមផ្លែឈើឥតគិតថ្លៃនោះទេ ប៉ុន្តែមកពីក្មេងនេះខ្លាចសុភ័ក្ត្រប៉ុណ្ណោះ។
ចាំជើងរថយន្ត…
ហូបបាយរួច ពួកយើងក៏មកចាំរថយន្តនៅចំណត។ លើកនេះអត់មានកុនមើលទៀតទេ។ តាមផ្លូវមានភ្លៀងយ៉ាងធំ។ ពួកយើងក៏ត្រឡប់មកដល់ភ្នំពេញវិញដោយសុវត្ថិភាព នៅម៉ោងប្រហែល៦ល្ងាច។ ស្អែកឡើងព័ត៌មានផ្សាយថា ទឹកជន់លេចផ្លូវជាតិលេខ៤អស់។ នេះពិតជាអ្នកមានបុណ្យមែន…!
