ថ្ងៃនៃក្តីស្រឡាញ់ មកដល់…
ម៉ោង៣.៣០នាទីល្ងាច ប្រសិទ្ធិ៍រៀបចំខ្លួនរួចជាស្រេចនឹងចេញទៅក្រៅ។ ប្រសិទ្ធិ៍ផ្ញើសាទូរស័ព្ទឲ្យអមរា ហើយរង់ចាំមួយសន្ទុះមិនឃើញឆ្លើយតប ក៏ហៅទូរស័ព្ទទៅអមរា តែនាងបានបិទទូរស័ព្ទទៀត។
ប្រសិទ្ធិ៍បានមកដល់កន្លែងណាត់ជាមួយលក្ខិណា។ ប្រសិទ្ធិ៍មិនស្គាល់ពីភិនភាគរបស់លក្ខិណាទេ ទើបឈរចាំមួយកន្លែង។ ស្រាប់តែមាននារីម្នាក់មកកេះប្រសិទ្ធិ៍ពីក្រោយខ្នងមែន។ ប្រសិទ្ធិ៍ងាកក្រោយមើល ស្រាប់តែ…
“បងភ្ញាក់ផ្អើលណាស់មែនទេ? អ្វីៗដែលយើងធ្លាប់និយាយគ្នា គឺបងចាំបានល្អណាស់ ប៉ុន្តែបងភ្លេចថាបងបានប្រាប់អូននៅថ្ងៃមួយ ថាបងស្គាល់នារីម្នាក់អនឡាញ ឈ្មោះបេប៊ី….” អមរានិយាយទាំងភ្នែករលីងរលោង ហើយក្រឡេកឃើញផ្កាកូឡាបពណ៌លឿងមួយទងនៅកន្ត្រកម៉ូតូរបស់ប្រសិទ្ធិ៍ ធ្វើឲ្យទឹកភ្នែករបស់នាងស្រក់ហូរញាប់ដូចទឹកភ្លៀង… រួចនាងក៏រត់គេចពីប្រសិទ្ធិ៍យ៉ាងលឿនបាត់ទៅ។
ប្រសិទ្ធិ៍បានតាមរកអមរាជាច្រើនកន្លែង តែរកមិនឃើញឡើយ។ យប់កាន់តែជ្រៅ ប្រសិទ្ធិ៍កាន់តែបារម្ភ។
ក្រោមដើមដូងជាជួរ នាមាត់បឹងមួយ អមរាអង្គុយស្រងេះស្រងោចខ្លោចផ្សាតែម្នាក់ឯង។ ជំនោររាត្រីបក់ផាត់ប៉ះកាយា ធ្វើឲ្យអមរារឹតតែកណ្តោចកណ្តែងខ្លាំងឡើង។ ប្រសិទ្ធិ៍ដើរថ្នមៗ មកអង្គុយក្បែរអមរា… “បងសុំទោស បងខុសហើយ…” ប្រសិទ្ធិ៍លូកដៃកាន់ដៃអមរា។ អមរាដកដៃ ហើយបែរមុខចេញពីប្រសិទ្ធិ៍។ នាងគិតតែយំ…។ “អូនឈប់យំ ឈប់ខឹងបងបានទេ….? អូនក្តិចបងមកចុះ ក្តិចត្រង់ណាក៏បានដែរ ឲ្យតែអូនឈប់យំ…”
(បទ ៖ ជូតទឹកភ្នែកទៅអូន ច្រៀងដោយអធិរាជសំឡេងមាស ស៊ីន ស៊ីសាមុត)
បីថ្ងៃក្រោយមក….
“អមរាឯងឈប់ខឹងប្រសិទ្ធិ៍ហើយឬនៅ?” មិត្តភក្តិអមរាសួរនាងពេលចេញពីសាលារៀននៅយប់មួយ។ “ហេតុអីត្រូវឈប់?” អមរាសំឡុតមិត្តភក្តិនាងវិញ។
ជិះម៉ូតូចេញពីសាលា អមរាឃើញមានចរាចរស្ទះណែន នៅត្រង់ស្តុបមួយជិតសាលានាង។ មនុស្សម្នា កង់ ម៉ូតូ ស៊ីក្លូ ឡាន ចរយឺតៗ មិនព្រមទៅមុខហួសសោះ។ ម៉ូតូមួយដួលផ្ងារច្រងាងនៅកណ្តាលផ្លូវ។ ក្លិនឈាមឆ្អាបឈួលច្រមុះ។ មនុស្សមួយហ្វូងរោមជុំមនុស្សម្នាក់កំពុងដេកស្តូកស្តឹង។ មនុស្សពីរបីនាក់នៅកណ្តាលហ្វូងមនុស្ស ស្រែកទ្រហោយំហ៊ូៗ។ មនុស្សម្នាជជែកពីហេតុការណ៍ដែលខ្លួនបានឃើញ យ៉ាងកងរំពងផ្លូវ…
“ហ៊ឺយ! ស្រុកយើងស្រួលដែរ… ឲ្យតែមានឡានជិះ កិនពីណាកិនទៅ កិនហើយជិះរត់បាត់ទៀត មើលតែកិនឆ្មារកិនកណ្តុរអ៊ីចឹងវឺយ…!”
“មកពីគាត់និយាយទូរស័ព្ទដែរហ្នឹង បានជាមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងឡាន…”
“ចុះពីណាទៅដឹងថាឡានហ្នឹងវាឆ្លងភ្លើងក្រហមយ៉ាងងងើលអ៊ីចឹង…?!”
“អើ! សំណាងដែរ ខ្ទាតទូរស័ព្ទហើយ គេរើសឲ្យវិញ…”
“អើ! កុំតែទូរស័ព្ទកញ្ចាស់រ៉េ…”
មកដល់ផ្ទះប្រហែលមួយម៉ោង មិត្តភក្តិរបស់អមរាបានទូរស័ព្ទមកម្តាយរបស់នាង។ “អមរា ឯងទប់អារម្មណ៍ណា គ្នាមានដំណឹងអាក្រក់ប្រាប់ឯង”។ “ដំណឹងអាក្រក់អីទៅ?”។ “គឺ… គឺប្រសិទ្ធិ៍…”។ “បងប្រសិទ្ធិ៍កើតអី!?” អមរាស្រែកសួរស្ទើរភ្លាត់សំឡេង។ “ប្រសិទ្ធិ៍គ្រោះថ្នាក់ចរាចរប៉ុន្មានម៉ោងមុននេះ… គាត់លេងបានមកជួបពួកយើងទៀតហើយ…” មិត្តភក្តិរបស់អមរានិយាយផងយំផង “ម្តាយរបស់គាត់ប្រាប់ថា លេខហៅចេញចុងក្រោយក្នុងទូរស័ព្ទរបស់គាត់ គឺជាឈ្មោះរបស់ឯង។ គ្នាគិតថាគាត់មកចាំជួបឯងនៅសាលា ហើយក៏មានគ្រោះថ្នាក់ទៅ..។ អាឡូ!? អមរា!? ឯងឮគ្នានិយាយទេ…? ម្តេចមិនឆ្លើយ…? អាឡូ…!?”។
អមរាបើកភ្នែកព្រឹមៗ ឃើញឪពុកម្តាយនិងមិត្តភក្តិរបស់នាង អង្គុយសំឡឹងមើលនាងដោយក្តីអាណិតអាសូរក្រៃលេង។ “ខ្ញុំនៅទីណាហ្នឹងម៉ាក់?”។ “កូននៅមន្ទីរពេទ្យ… កូនសន្លប់ពីរថ្ងៃហើយ…” ម្តាយអមរាឆ្លើយតបនាង ព្រមទាំងយកដៃអង្អែលក្បាលអមរាដោយក្តីស្រឡាញ់ ថ្នមលើសកែវភ្នែក។ មិនបានប៉ុន្មាន អមរានឹកឃើញឡើងវិញ ក៏គិតតែពីស្រែកទ្រហោយំ ហៅរកប្រសិទ្ធិ៍ “បងប្រសិទ្ធិ៍…! កុំទៅចោលអូនអី! ក្រែងបងសន្យាជាមួយអូនថានៅក្បែរអូនរហូតមែនទេ? មករកអូនវិញមកបងអឺយ… អូនសុំទោស អូនលែងបិទទូរស័ព្ទហើយ… បងហៅមកអូនចុះ អូនចាំស្តាប់សំឡេងបងហើយ….” អមរាស្រវេស្រវារកទូរស័ព្ទមកបើក។
ពេលបើកទូរស័ព្ទ ប្រព័ន្ធជូនដំណឹងពេលបិទទូរស័ព្ទ ប្រាប់ថាប្រសិទ្ធិ៍បានហៅមកអមរាជាងមួយរយដង។ ដោយឡែកមានសាមួយផ្ញើមកពីប្រសិទ្ធិ៍ដដែល តាំងពីថ្ងៃទី១៤ ខែកុម្ភៈ វេលាម៉ោង៣.៣០នាទី មានអត្ថន័យថា “អូនសំឡាញ់…! បងបានទិញផ្កាកូឡាបពណ៌លឿងសម្រាប់អូនហើយ។ មកលឿន បងចាំអូនកន្លែងដដែល ហើយយើងទៅជួបលក្ខិណាជាមួយគ្នាណា៎…!”៕៚
