ផ្សែងអ័ព្ទធ្លាក់ពាសពេញ គ្របដណ្តប់ស្រុកកោះធំ នាព្រឹកមួយ។ ពេលនោះខ្ញុំកំពុងដើរតាមផ្លូវរទេះគោតែម្នាក់ឯង នៅម៉ោងប្រមាណ៨ព្រឹក។ ខ្ញុំឃើញមានចំការពោត និងវាលស្រែធំៗឆ្ងាយផុតកន្ទុយភ្នែក ហើយយូរៗម្តងទើបឃើញមានផ្ទះអ្នកភូមិមួយខ្នងលាក់បង្កប់ជាមួយធម្មជាតិនៅតាមផ្លូវ ជាទិដ្ឋភាពមួយគួរចង់ទស្សនាក្រៃលែង។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលចំឡែក គឺថាខ្ញុំដើរយូរហើយ នៅមិនទាន់ឃើញមានមនុស្សធ្វើដំណើរសោះ ទាំងនៅតាមផ្លូវ និងនៅតាមផ្ទះអ្នកភូមិដែលមើលម្តងដូចជាឃើញ ម្តងទៀតដូចជាមិនឃើញយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ ដូចជាចង់វិលវល់វង្វេងវង្វាន់ភាន់ស្មារតីអស់ហើយ។
នៅក្នុងភូមិគ្រឹះយ៉ាងកញ្ចាស់មួយខ្នង ដែលមានក្បាច់ក្បូរចម្លាក់លម្អគ្រប់កន្លែង ទាំងនៅជញ្ជាំង និងពិដាន។ របស់របរប្រើប្រាស់ គ្រឿងសង្ហារឹមសុទ្ធតែជាគ្រឿងបូរាណ។ ខ្ញុំកំពុងតែស្ថិតនៅបន្ទប់ខាងក្រោមបំផុតនៃភូមិគ្រឹះដ៏ស្ងាត់ដូចចោរលួចសេះមួយនេះ។ មើលម្តងទៀត វាហាក់ដូចជានៅកន្លែងអាងចិញ្ចឹមត្រី ព្រោះមានទឹកនៅសងខាង ដែលមើលទៅកន្លែងនេះគេធ្លាប់ចិញ្ចឹមត្រីកាលពីមុន តែឥឡូវគេបោះបង់ចោលយូរហើយ ព្រោះឃើញមានសំណាញ់ពីងពាងព័ទ្ធជាច្រើនកន្លែងនៅតាមកាច់ជ្រុងបន្ទប់ ពិដាន និងឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ផ្សេងៗ។ រីឯទឹកនេះក៏ស្ងប់ឈឹង នៅក្នុងអាងដែលពោរពេញដោយស្លែយ៉ាងបៃតងស្រងាត់ គឺមិនមានសញ្ញាថានឹងមានត្រីនោះទេ។
ខ្ញុំកំពុងបន្ទន់បន្ទាបខ្លួន បោះជំហានយ៉ាងស្រាលៗ ដោយប្រុងប្រយ័ត្នក្រៃលែង នៅលើស្ពានពុកមួយធ្វើពីបន្ទះឈើ ទទឹងប្រមាណកន្លះម៉ែត្រ ដើម្បីឆ្ពោះទៅកាន់បន្ទប់មួយទៀតតភ្ជាប់ពីនេះ។ ខ្ញុំសង្កេតគ្រប់កន្លែងទាំងអស់ ហើយមិនឃើញមានអ្វីនៅលើស្ពាននេះទេ។ ពេលឆ្លងផុតស្ពានតូចនេះ ខ្ញុំដើរសំដៅទ្វារ ដែលនៅសល់ប្រមាណ៣ម៉ែត្រទៀត ស្រាប់តែឮសំឡេងទឹកប្រាវៗនៅក្នុងអាងទឹក។ ខ្ញុំភ្ញាក់យ៉ាងក្រញ៉ាង ហើយក្រឡេកមើលទៅក្រោយយឺតៗយ៉ាងស្ទាក់ស្ទើរ ស្រាប់តែឃើញត្រីមួយហ្វូងកំពុងតែប្រញាយគ្នាដណ្តើមចឹកស៊ីចំណី រួចក៏បាត់ទៅវិញអស់ ដូចសភាពដើម។
“ទឹកស្ងប់មិនប្រាកដថាគ្មានត្រីពិតមែន!” ខ្ញុំនិយាយក្នុងចិត្ត ក្នុងបំណងលួងខ្លួនឯងកុំឲ្យភ័យ រួចបែរខ្លួនទៅកាន់ទ្វារវិញ ដោយបន្តគិតថា “ចុះអ្នកណាបោះចំណីទៅឲ្យត្រីអម្បាញ់មិញ? អូ! ប្រហែលជានៅពិដាននេះមានប្រហោង ហើយម្ចាស់គេបោះចំណីមកក្រោមហើយ” ខ្ញុំនិយាយលួងខ្លួនឯងជាលើកទីពីរ ទោះជាមិនច្បាស់ថាពេលដើរឆ្លងមកអម្បាញ់មិញ មានប្រហោងពិតមែនឬក៏អត់ តែខ្ញុំក៏មិនហ៊ានដើរថយក្រោយទៅមើលឲ្យច្បាស់ដែរ។ ខ្ញុំនៅឈរទ្រឹងមិនទាន់បន្តដំណើរនៅឡើយ ព្រោះនៅមិនទាន់អស់ចិត្ត រួចក៏ក្រឡេកទៅក្រោយមើលម្តងទៀត ក៏ឃើញចានចំណីត្រី នៅលើស្ពាន ក្បែរចំណុចត្រីលោតនោះ។ ពេលនេះខ្ញុំព្រឺសាច់ព្រឺឈាមទាំងអស់ រោមរបស់ខ្ញុំបះគ្រប់កន្លែង និងព្រឺសម្បុរពេញខ្លួន រហូតដល់ចុងសក់ “អឺ!!! វីវរហើយអញមួយជាន់នេះ! ព្រះពុទ្ធព្រះធម៌ព្រះសង្ប មាតាបិតាដ៏មានគុណអឺយ សូមជួយកូនឲ្យផុតទុក្ខមួយគ្រានេះផង!”
ខ្ញុំរត់សំដៅទ្វារ ស្រាប់តែទ្វាររបើកខ្លួនឯងខ្វាំង។ ខ្ញុំភ្ញាក់ថយក្រោយ ញ័រខ្លួនទាំងអស់ទប់មិនជាប់ ស្ទើរសន្លប់បាត់ស្មារតី បេះដូងកន្ត្រាក់ស្ទើរដាច់លោតផុតចេញពីប្រអប់ទ្រូងមកក្រៅ ហើយស្រែកវ៉ាសភ្លាត់សំឡេង… ពុទ្ធោ! ម៉ែអឺយស្មានតែខ្មោច!
នារីស្រស់ស្អាតបីនាក់កំពុងរត់ប្រឡែងគ្នា សើចយ៉ាងកក្អិក។ នាងដែលបើកទ្វារនោះ សួរមកខ្ញុំក្នុងសំឡេងយ៉ាងផ្អែមស្រទន់ រួមជាមួយសម្ផស្សស្រស់ផូរផង់គួរចាប់ចិត្តចេតនា ហាក់ដូចជាមិនខ្លាចថាខ្ញុំជាចោរលួចចូលផ្ទះនាងសោះ ផ្ទុយទៅវិញខ្ញុំអាចមើលតាមរយៈកែវភ្នែករបស់នាង ដឹងថានាងមើលមកខ្ញុំជាជនរងគ្រោះម្នាក់ ដែលកំពុងត្រូវគេធ្វើបាបទៅវិញ “បងជានរណា? ម៉េចបានជាបងមកដល់ទីនេះ?” ខ្ញុំប្រើពេលមួយសន្ទុះ ដើម្បីសម្រួលឥរិយាបថ ព្រោះខ្ញុំនៅមិនទាន់និយាយអ្វីរួចឡើយ។ បន្តិចក្រោយមក ខ្ញុំក៏អាចឆ្លើយទៅនាងបាន “អូ! ខ្ញុំមិនមែនអ្នកភូមិនេះទេ ខ្ញុំមកលេងស្រុក ហើយដើរកាត់ទីនេះ។ តែខ្ញុំចាំមិនបានថាហេតុអីបានជាខ្ញុំមកដល់ក្នុងនេះទេ គ្រាន់តែចាំថាមុននេះបន្តិចខ្ញុំកំពុងដើរនៅផ្លូវរទេះគោមួយ។ ខ្ញុំគ្មានបំណងអាក្រក់អីនៅទីនេះទេ សូមកុំយល់ច្រឡំអី ខ្ញុំកំពុងរកកន្លែងចេញ ព្រោះទ្វារដែលខ្ញុំចូលមកបើកយ៉ាងម៉េចក៏មិនចេញដែរ” ។
នាងម្នាក់នៅខាងស្តាំដៃនាងដែលបើកទ្វារ ខ្សឹបដាក់គ្នាគេ តែខ្ញុំអាចស្តាប់ឮបាន “ស្រីពៅចូលចិត្តលេងច្រើនណាស់”។ និយាយបានប៉ុនណេះ នាងទីបីកេះនាងនោះឲ្យឈប់និយាយ ហាក់ដូចជាលាក់លៀមអ្វីមួយច្បាស់ណាស់។ នាងដែលបើកទ្វារនោះនិយាយថា “ម៉ោះបងមកតាមខ្ញុំមក ខ្ញុំនាំបងចេញទៅវិញ”។ ខ្ញុំដើរតាមពួកនាង។ តាមផ្លូវចេញទៅ ខ្ញុំឮសំឡេងកូនក្មេងសើចរហូត ចេញពីបន្ទប់សងខាងផ្លូវ។
ពួកយើងដើររហូតមកដល់ទ្វារខាងក្រៅភូមិគ្រឹះនេះ ស្រាប់តែលាន់ឮសំឡេងប៉ះទង្គិចយ៉ាងខ្លាំង ឡើងញ័រកក្រើកធរណី។ ខ្ញុំរត់ចេញមកមើលហេតុការណ៍ ក៏ឃើញមានរថយន្តផ្ទុះក្រឡាប់មួយចំហៀង ហើយនៅក្បែរនោះ ខ្ញុំឃើញមានសាកសពពីរ ស្ថិតក្នុងសភាពខ្លោចឆេះពេញខ្លួន។ ក្នុងនោះ មួយជាក្មេងស្រី និងមួយទៀតទំនងជាម្តាយរបស់ក្មេងនោះ កំពុងដេកក្នុងថ្លុកឈាមក្បែរដើមឈើមួយ យ៉ាងអាណោចអាធម្មក្រៃលែង។ អ្វីដែលគួររន្ធត់ឥតឧបមានោះ គឺសាកសពស្រី្ត បានរបូតដាច់ក្បាលចេញពីខ្លួន មិនដឹងខ្ទាតទៅដល់ណាបាត់។
ខ្ញុំយកដៃទាំងពីរអោបក្បាល ស្ទើរស្រែកយំ ដោយតក់ស្លុតនឹងរូបភាពគ្រោះថ្នាក់នេះ។ ស្រាប់តែនាងដែលស្អាតជាងគេម្នាក់នោះ ដើរមកពីក្រោយខ្ញុំ ហើយនិយាយជាមួយខ្ញុំ ហាក់មិនភ្ញាក់ផ្អើលនឹងគ្រោះថ្នាក់នេះបន្តិចសោះ។ នាងដោះខ្សែករបស់នាង ហើយហុចឲ្យខ្ញុំ “បងយកខ្សែកនេះពាក់ចុះ។ វាអាចជួយការពារបងពីការសណ្តំបាន។ បងដើរទៅត្រង់តាមផ្លូវនេះ បងនឹងឃើញផ្លូវរទេះគោដែលបងដើរអម្បាញ់មិញនោះហើយ។ រួចដើរទៅភូមិមនុស្សវិញចុះ ហើយបងត្រូវកុំដើរតាមផ្លូវនេះទៀតឲ្យសោះ”។ ខ្ញុំអរគុណនាង រួចលានាងទាំងបីនាក់ ហើយទទួលយកខ្សែកមកពាក់។
ខ្ញុំត្រឡប់បែរខ្លួនទៅផ្លូវវិញ ស្រាប់តែមិនមានឃើញអ្វីទាំងអស់ នៅត្រង់កន្លែងកើតហេតុ។ រថយន្តក៏មិនមាន ឯសាកសពក្បែរដើមឈើធំនោះក៏មិនឃើញដែរ។ ពេលនេះរោមខ្ញុំចាប់ផ្តើមបះឡើងវិញទាំងអស់ តែខ្ញុំហាក់ធូរចិត្តជាងមុន ព្រោះអាងលើខ្សែកនោះ។ ពេលខ្ញុំដើរហួសដើមឈើនោះប្រហែល១០ម៉ែត្រ ស្រាប់តែមានក្មេងស្រីមកពីណាមកកាន់ដៃខ្ញុំ ហើយនិយាយមកខ្ញុំដូចសប្បាយចិត្តណាស់ “ពូៗ! ឲ្យខ្ញុំទៅដើរលេងជាមួយពូផង ខ្ញុំចូលចិត្តលេងជាមួយពូ!”។ “អុញ! ចូលចិត្តលេងជាមួយ?! ទើបតែជួបគ្នាលើកដំបូងសោះហ្នឹង” ខ្ញុំឆ្ងល់ក្នុងចិត្ត តែខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍ ព្រោះគិតថាជាក្មេង។ ខ្ញុំអង្អែលក្បាលក្មេងស្រីនោះ “ទៅជាមួយពូបានពីណាជូនមកវិញ?”។ “ស្រីពៅ! លេងប៉ុណ្ណឹងបានហើយកូន! ឲ្យពូទៅចុះ!” ស្រ្តីម្នាក់ឈរក្បែរដើមឈើធំនោះ ស្រែកហៅកូនស្រីគាត់ដែលកំពុងតោងដៃខ្ញុំ មិនដឹងថាគាត់មកតាំងពីអង្កាល់ ហើយមកពីទិសណាក៏មិនដឹង ស្រាប់តែឃើញតែម្តង។ “ហ្ន៎! ម៉ាក់ហៅហើយ! ទៅម៉ាក់ទៅក្មួយឆ្លាត!” “អូខេ! អ៊ីចឹងពូទៅចុះ ហើយមកលេងជាមួយខ្ញុំទៀតណាពូ!” ក្មេងស្រីនិយាយផង សើចផង ថែមទាំងលៀនអណ្តាតដាក់ខ្ញុំ រួចក៏រត់សំដៅម្តាយរបស់វា។ “អឺ! ស្អែកមកទៀតហើយ! ហ៊ី! សុទ្ធតែអូខេទៀត?!”
ខ្ញុំបន្តដំណើរបានពីរបីជំហាន ក៏ចាប់អារម្មណ៍ថា ក្មេងនិងស្រ្តីអម្បាញ់មិញ និងសាកសពពីរនោះ មានសំលៀកបំពាក់ដូចគ្នាបេះបិទ រួចក៏ក្រឡេកទៅមើលម្តាយកូនម្តងទៀត ស្រាប់តែបាត់ស្រមោលឈឹងតែម្តង។ ពេលនោះខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមរត់គ្មានសំចៃកម្លាំងឡើយ រហូតមកដល់ផ្លូវរទេះគោឡើងវិញ។
គិតថាផុតគ្រោះថ្នាក់ហើយ ខ្ញុំក៏ដើរតាមធម្មតាដើម្បីសន្សំកម្លាំង។ មួយសន្ទុះ ខ្ញុំក៏ជួបនឹងអុំម្នាក់កំពុងជិះកង់។ គាត់សួរខ្ញុំ “ចុះក្មួយឯងម៉េចក៏ហ៊ានដើរតាមផ្លូវនេះតែម្នាក់ឯង? ពូឃើញក្មួយឯងដើរជាមួយស្រ្តីម្នាក់ និងក្មេងស្រីម្នាក់ ចុះទៅតាមផ្លូវនោះ” គាត់ចង្អុលទៅផ្លូវដែលខ្ញុំទើបរត់ឡើងមកអម្បាញ់មិញ “ពូហៅក្មួយឯងណាស់ដែរ តែក្មួយឯងមិនងាកសោះ។ ពូស្រែកខ្លាំងៗដែរ គួរណាស់តែក្មួយឯងបានឮ?!” “ខ្ញុំដើរជាមួយក្មេងស្រី និងស្ត្រីម្នាក់?! ម៉េចខ្ញុំមិនដឹង?!” ខ្ញុំរកនឹកមួយសន្ទុះ… “កណ្តុមឆែម! មិញហ្នឹងខ្ញុំនិយាយជាមួយខ្មោច!” និយាយបានប៉ុនណេះ ក៏មានខ្យល់បក់យ៉ាងខ្លាំង ហើយក៏ឮសំឡេងស្រ្តីអម្បាញ់មិញសើចឮយ៉ាងគ្រលួចតាមចុងឈើ ក្នុងព្រៃខាងក្រោមផ្លូវនោះ ដែលកំពុងទ្រេតចុះទ្រេតឡើងយ៉ាងខ្លាំង “ហាហាហា! ខ្មោចហើយថាមិនខ្មោច… ហ៊ីសៗៗៗ….”។
ខ្ញុំពីរនាក់អុំប្រុសភ័យខ្លាចនឹងសំឡេងនេះស្ទើរជ្រុះសក់អស់នៅនឹងកន្លែងទាំងពីរនាក់។ អុំខំប្រឹងធាក់កង់គាត់ខ្វេះៗពីរបីជើង ខុសរហូត។ បបូរមាត់គាត់ឡើងស្វាយ។ គាត់ធាក់ទៀត ក៏ធ្លាក់ច្រវ៉ាក់កង់ល្មម។ ខ្ញុំពិបាកមើលពេក ហើយស្លន់ស្លោរផងនោះ ក៏រុញកង់គាត់ពីក្រោយ បញ្ច្រាស់ខ្យល់ ហត់ស្ទើរស្លាប់ រហូតបានផុតផ្លូវរទេះគោនេះ ទៅដល់ផ្លូវធំមួយ ផុតពីតំបន់ខ្មោចលងនោះទៅ។ អុំលើកដៃស្បថទាំងខ្លួនញ័រចំប្រ៉ប់ ថាលែងទៅទីនោះទៀតហើយ។ ឯខ្ញុំក៏លាអុំប្រុសនោះ “ខ្ញុំទៅអម្ពេញវិញហើយ មិននៅទៀតទេ លោកម្ចាស់អឺយ!”៕ ៚
